Postanowienie WSA w Gdańsku z 3 czerwca 2008 r., I SO/Gd 3/08

Rozpoznanie

w dniu 3 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig

Uzasadnienie

K. J. wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2008 r., którego braki formalne poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 21 kwietnia 2008 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego bądź adwokata.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku, a także przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 kwietnia 2008 r., ustalono, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz dorosłym synem, źródłem utrzymania rodziny są wypłacane małżonkom świadczenia emerytalno-rentowe w łącznej kwocie 2 319,72 zł netto (2 787 brutto) miesięcznie (dowód: odpisy decyzji ZUS z dnia 15 marca i 21 marca 2008 r. o waloryzacji świadczeń, wyciągi za rachunku bankowego skarżącego sporządzone za okres od 3 stycznia do 2 kwietnia 2008 r.), syn skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie uzyskuje dochodów (dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 października 2005 r., dodatkowe oświadczenie z dnia 5 maja 2008 r.), małżonkowie posiadają mieszkanie o powierzchni 50,3 m2, skarżący jest właścicielem samochodu osobowego marki Volkswagen Golf rok produkcji 1993 o wartości około 400 zł, innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności nie posiadają (dodatkowe oświadczenia z dnia 5 maja 2008 r. złożone przez każdego z małżonków i ich syna).

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość osiąganych przez małżonków dochodów, które w przeliczeniu na każdego członka rodziny wynoszą 929 zł brutto (773,24 zł netto), a zatem poniżej minimalnego wynagrodzenia, które od 1 stycznia 2008 r. określone zostało w wysokości 1 126 zł brutto. Małżonkowie nie posiadają zasobów pieniężnych, czy też majątku, który mogliby spieniężyć, czy też który mógłby stanowić ich dodatkowe źródło dochodów. Aktualna sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.