Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 23 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), M. S. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Przedmiotowe żądanie zostało wniesione w związku z zamiarem wniesienia przez wnioskodawczynię skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], wydaną w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2008 rok (nr [...]).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
Referendarz sądowy uznał, że wnioskodawczyni wykazała zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny jej możliwości płatniczych. Sytuacja finansowa wnioskodawczyni, a także jej małżonka była już bowiem przedmiotem ustaleń w związku z wnioskami składanymi przez małżonków w latach 2015-2016 o przyznanie każdemu z nich prawa pomocy (sygn. akt I SA/Gd 828-829/15, I SA/Gd 1066-1067/15, I SA/Gd 1113/15, I SO/Gd 7-8/15).
Porównując sytuację finansową wnioskodawczyni ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie uległa ona poprawie.
Wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem. W jej małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej. Ani wnioskodawczyni, ani jej małżonek nie posiadają majątku, w tym nieruchomości, czy oszczędności. Małżonkowie utrzymują się z wynagrodzenia za pracę w minimalnej wysokości, tj. po 1.450 zł netto (2.000 brutto) miesięcznie. Na pokrycie stałych wydatków, do których wnioskodawczyni zaliczyła opłaty za mieszkanie, wyżywienie, zakup środków czystości oraz leków (oboje małżonkowie korzystają z pomocy psychiatry i leczenia farmakologicznego po śmierci syna), a także koszty dojazdu do pracy, małżonkowie przeznaczają miesięcznie kwotę około 2.500-2.700 zł.
Z dokonanych ustaleń wynika, że małżonkowie znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. W tym stanie sprawy obciążenie wnioskodawczyni kosztami niniejszego postępowania w jakiejkolwiek, choćby nawet w niewielkiej części doprowadziłoby do pozbawienia jej środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych jej i małżonka.
Z tych względów referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.