Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2015 r., w przedmiocie zajęcia świadczenia emerytalno-rentowego. W skardze zawarto wniosek (uzupełniony na formularzu PPF w dniu 8 września 2015 r.) o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Zarządzeniem z dnia 8 października 2015 r. referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a., przekazał Sądowi rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 4 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy może przekazać Sądowi, jeśli uzna, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 247 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 p.p.s.a.). Art. 247 p.p.s.a. wprowadza zatem samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez Sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 28 listopada 2012 r., II FZ 906/12).
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., jeśli Sąd wydał postanowienie o odmowie przyznania stronie prawa pomocy przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 210, uw. 3 pkt 1, s. 625-627, uw. 1, 6; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 343, nb 2 lit. o; s. 904, nb 6).
Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1481/15 odrzucił skargę strony na ww. czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego – nie wyczerpano środków zaskarżenia.
W świetle przywołanych okoliczności faktycznych oraz obowiązujących przepisów prawa, wniesioną przez stronę skargę należy uznać za oczywiście bezzasadną (co potwierdza ww. postanowienie sygn. akt I SA/Gd 1481/15), co zdaniem Sądu, uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w sentencji postanowienia.