Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. A.K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od kosztów sądowych w związku z zamiarem wniesienia do tut. Sądu skargi na postępowanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. Pismem z dnia 2 lutego 2015 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF.
W odpowiedzi A.K. nadesłał żądany formularz, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jednocześnie wskazał, że przedmiotem skargi jest działalność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...], a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł.
Nawiązując do wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy pismem z dnia 25 lutego 2015 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych wniosku poprzez wskazanie właściwego przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłanie stosownych dokumentów obrazujących jego stan majątkowy. Na powyższe wezwanie wnioskodawca do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi.
W dniu 6 marca 2015 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A.K. na czynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] – zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, która została zarejestrowana pod sygn. akt
I SA/Gl 257/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie natomiast z regulacją art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s. 591).
W niniejszym postępowaniu mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Przedmiotem zaskarżenia jest zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank.
Sprawa ze skargi na powyższą czynność oraz zaniechania nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone czynności nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga jest niedopuszczalna.
Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
Wobec tego należało orzec jak w sentencji.