Uzasadnienie
Przed wniesieniem skargi uwzględniono wniosek skarżącej R.T. o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, które to obowiązki powierzono radcy prawnemu A.P..
Wobec upływu terminu do wniesienia skargi oraz z przyczyn szeroko opisanych w doręczonej R.T. opinii, radca prawny A.P. uznała, iż brak jest podstaw do wniesienia skargi. Do sądu wystąpiła natomiast z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie oświadczając, iż wynagrodzenie to nie zostało przez skarżącą uiszczone w jakiejkolwiek części.
W związku z powyższym radcy prawnego A.P. należało uwzględnić i przyznać jej wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi w wysokości określonej w sentencji postanowienia na podstawie art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Uznano bowiem, że ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu radca prawny A.P. wykazała, że podjęła czynności zmierzające do złożenia skargi zgromadziła konieczną dokumentację oraz dokonała merytorycznej oceny sprawy. W tej sytuacji jej żądanie przyznania wynagrodzenia jest w pełni uzasadnione i usprawiedliwione nakładem pracy. Nie zmierza ono jednocześnie do nadużycia prawa (por. post. NSA z 18 marca 2015 r. I OZ 236/15). Uznano zarazem, że sporządzenie takiej opinii mieści się w czynnościach o których mowa w § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
Przy ocenie wniosku radcy prawnego A.P. należy też mieć na względzie jej opinię, że niecelowość wniesienia skargi wynikała również - obok względów natury merytorycznej - z zaniedbania samej skarżącej.