Uzasadnienie
Z. S. złożyła 23 maja 2018 r. (data nadania), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach przed wszczęciem postępowania sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W złożonym wniosku skarżąca wskazała, że ma 82 lata, pozostaje sama w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.588,32 zł. Jako posiadany majątek wykazała dom wielkości 100 m², wartości 100.000,00 zł oraz nieruchomość rolną wielkości 3,50ha wartości ok. 38.500,00 zł oraz jako inwentarz żywy - 11 kur. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazała m.in. wydatki na leki, rehabilitację dojazdy do lekarzy oraz bieżące opłaty i remonty. Podstawowe koszty miesięczne wnioskodawczyni oszacowała na kwotę 981,15 zł, oświadczyła, że pozostałą kwotę 607,17 zł przeznacza na wyżywienie i środki czystości. W jej ocenie kwota ta nie pozwala na czynienie oszczędności.
Zdaniem orzekającego, wniosek wnioskodawczyni zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wnioskodawczyni w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację materialną wnioskodawczyni, przede wszystkim źródło i wysokość miesięcznego dochodu oraz wskazane wydatki, jak również jej wiek – 82 lata oraz fakt, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.