Uzasadnienie
W dniu 26 maja 2014 roku J. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. G. wskazując jednocześnie, że jego wniosek podyktowany jest wydaniem wobec niego i jego żony 12 decyzji w podatku od towarów i usług i brakiem środków na pokrycie kosztów tylu postępowań sądowych.
Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że skarżący wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są emerytury małżonków w łącznej kwocie 3.688 zł brutto, z których jednak w związku z zajęciami komorniczymi do wypłaty przypada kwota 2.150 zł. Wnioskodawca wskazał, że oboje z żoną leczą się na choroby przewlekłe i z tego tytułu co miesiąc wydają kwotę rzędu 400 zł na leki i leczenie, dodatkowo są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytu, którego miesięczna rata wynosi 556 zł. Ponoszone co miesiąc koszty utrzymania wnioskodawca określił na kwotę ok. 1000 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje:
Wniosek jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są emerytury małżonków w łącznej kwocie 2.150 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca i jego żona leczą się na choroby przewlekłe i z tego tytułu co miesiąc wydają kwotę rzędu 400 zł, dodatkowo są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytu, którego miesięczna rata wynosi 556 zł. Uwzględniając powyższe, fakt, że wnioskodawca i jego żona zamierzają zaskarżyć do tutejszego sądu łącznie 12 decyzji w przedmiocie podatku VAT, stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania, dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie i ustanowienie radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
mko