Uzasadnienie
Wskazując, że zamiarem skarżącego jest wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2012 r. w przedmiocie pomocy społecznej, Z. G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych dochodów ani oszczędności. Źródłem utrzymania strony, według złożonego wyjaśnienia, są środki otrzymywane z pomocy społecznej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne zarówno po wniesieniu skargi na decyzję, jak i przed jej złożeniem – zanim dojdzie do wszczęcia postępowania sądowego (art. 243 § 1 p.p.s.a.).
Za uzasadniony należało uznać wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jest to wynikiem uznania, że sytuacja materialna wnioskodawcy, który nie posiada dochodów ani oszczędności, nie pozwala mu na samodzielne opłacenie kosztów zastępstwa procesowego. Sytuacja ta jest zatem równoważna warunkom przyznania tej formy prawa pomocy. Regularne korzystanie przez wnioskodawcę, jak wynika z przedłożonych wyjaśnień, z pomocy ośrodka pomocy społecznej wskazuje na to, że zła sytuacja materialna skarżącego nie ma charakteru krótkotrwałego (tymczasowego).
Przy rozpoznawaniu wniosku uwzględnić należało jednocześnie, że charakter sprawy, w ramach której wnioskodawca przedstawił zamiar złożenia skargi do sądu administracyjnego, nie pozwala zwolnić skarżącego z kosztów sądowych, albowiem w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzje organów administracji podjęte w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zwolnienia na mocy orzeczenia sądu stanowi przyczynę pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku we wskazanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.