Uzasadnienie
D. S., J. J., M. J., A. J. i E. K. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 207) o ukaranie Prezydenta [...] grzywną wobec nieprzekazania do Sądu w ustawowym terminie 30 dni ich skargi na bezczynność tego organu w rozpoznaniu ich wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] – na podstawie art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. 1945 nr 50 poz. 279).
W dniu 25 sierpnia 2014 r., pełnomocnik skarżących skierował do Sądu pismo w którym zawarł oświadczenie o cofnięciu wniosku jego mocodawców o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd chyba, że uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jednocześnie w myśl przepisu art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Dokonując oceny całokształu sprawy Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki niedopuszczalności cofnięcia wniosku o wymierzenie grzywny.
W tych okolicznościach Sąd uznał cofnięcie wniosku za dopuszczalne i wobec bezprzedmiotowości postępowania na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 uwzględniając art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.