Uzasadnienie
T. G., wyrażając zamiar objęcia kontrolą sądową postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie pomocy społecznej, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że nie posiada środków pozwalających jej na udział w postępowaniu sądowym. Z wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe samotnie. Zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości [...] zł, które w całości przeznacza na wymienione szczegółowo w oświadczeniu wydatki konieczne. Do wniosku została załączona kopia przekazu pocztowego – potwierdzenia wypłaty świadczenia rentowego w wysokości wyżej wskazanej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane również przed wszczęciem postępowania, rozumianym jako wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Ocena zdolności wnioskodawczyni do ponoszenia kosztów postępowania uwzględniała to, że wnioskodawczyni uzyskuje wyłącznie niewielkie dochody ze świadczenia rentowego, co oznacza, że nie da się powyższych środków traktować jako realnego źródła pokrycia zarówno potrzeb bytowych, jak i kosztów postępowania sądowego, w szczególności poniesienia kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Uwzględnieniu podlegało wyłącznie żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, albowiem w odniesieniu do obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie wnioskodawczyni w momencie wniesienia skargi na akt wydany z zakresu pomocy i opieki społecznej będzie korzystała z ustawowego zwolnienia z mocy prawa, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W tych warunkach, ze względu na ustawowe zwolnienie wnioskodawczyni z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zbędne stało się rozpoznawanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, co prowadziło do umorzenia postępowania w tej części na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.