Uzasadnienie
D. P. wnioskiem z dnia 25 września 2007 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku z bezczynnością tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Wnioskodawca dołączył kserokopię skargi z dnia 9 lipca 2007 r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z treści której wynika, że D. P. już w dniu 16 kwietnia 2007 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], jednak organ nie wydał decyzji w sprawie, jak również nie przesłał złożonej skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy piśmie z dnia 13 lipca 2007 r., wskazując na przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przesłał skargę D. P. Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Przy piśmie z dnia 5 października 2007 r. Sąd przesłał organowi również wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny i wezwał do nadesłania odpowiedzi na wniosek wraz z aktami sprawy. Wobec bezskuteczności wezwania zostało ono ponowione pismem Sądu z dnia 22 listopada 2007 r. Pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że akta administracyjne wraz z odpowiedzią na wniosek zostaną przekazane Sądowi do dnia 20 grudnia 2007 r.
Akta administracyjne dotyczące sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2005 r. zostały nadesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 27 grudnia 2007 r. przy piśmie, które nie zawierało odpowiedzi na wniosek D. P. o wymierzenie grzywny. Nie została także przesłana Sądowi, w trybie art. 54 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga D. P. na bezczynność organu wraz z odpowiedzią na tę skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną na działanie lub bezczynność organu organ administracji publicznej obowiązany jest przekazać sądowi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. W myśl art. 55 ust. 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 1 sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania przepisu art. 55 § 1 ustawy procesowej. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wykonał obowiązków wynikających z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; nie przekazał Sądowi przesłanej mu przez Sąd skargi D. P. na bezczynność organu ani odpowiedzi na tę skargę. Organ nie przedstawił Sądowi również odpowiedzi na wniosek strony o wymierzenie grzywny. Wypełnienia tych obowiązków nie wyczerpuje samo przesłanie akt administracyjnych i wyjaśnienie, że została już wydana przez organ decyzja ostateczna kończąca postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2005 r.
Wymierzając Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę Sąd wziął pod uwagę, że zastosowanie środka przewidzianego w art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było konieczne, gdyż organ nie tylko dopuścił się zwłoki w wykonaniu obowiązków nałożonych ustawą, lecz w zasadniczej części w ogóle ich nie wykonał - skarga D. P. na bezczynność Ministra pozostaje nadal w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Z tych przyczyn Sąd, uwzględniając powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy.