Uzasadnienie
L. M., wyrażając zamiar zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie pomocy społecznej, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W formularzu PPF wnioskodawca podał, że nie posiada środków pozwalających mu na udział w postępowaniu sądowym. Z wniosku wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z matką. Jest osobą bezrobotną, bez dochodów i pozostaje na utrzymaniu matki, która uzyskuje świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane również przed wszczęciem postępowania, rozumianym jako wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Ocena zdolności wnioskodawcy do ponoszenia kosztów postępowania została ograniczona do kwestii możliwości poniesienia we własnym zakresie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru, albowiem wnioskodawca zamierzając objąć skargą akt wydany z zakresu pomocy i opieki społecznej korzysta z ustawowego zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Z tego względu, wobec zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych z mocy prawa, zbędne stało się rozpoznawanie sformułowanego w tej części żądania, co powinno prowadzić do umorzenia postępowania w tym zakresie stosownie do art. 249a p.p.s.a.
Uwzględnienie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wynikało z uznania, że wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostając na utrzymaniu matki, której świadczenie emerytalne pozwala wyłącznie na pokrycie bieżących kosztów utrzymania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a i art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.