Uzasadnienie
Wnioskiem z 6 września 2012 r. A. M., J. M., W. M., H. B., E. G., A.W., M. B. i A. B., reprezentowani przez adw. M. P., wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu ich skargi z 28 marca 2012 r. na postanowienie Prezydenta W. z [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie dopuszczenia ich do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50 poz. 279), a dotyczącym gruntu położonego w W. przy ul. [...] i [...], wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że po upływie prawie pięciu miesięcy od momentu nadania skargi oraz w związku z uzyskaniem informacji telefonicznej, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie odnotowano wpływu przedmiotowej skargi, pełnomocnik skarżących wysłał do Prezydenta W. wezwanie do niezwłocznego przekazania skargi wraz załączonym do niej wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia do sądu. Zdaniem wnioskodawców wobec bierności Prezydenta trwającej już ponad 5 miesięcy i nieudzielaniu jakichkolwiek odpowiedzi na zapytania ich pełnomocnika o stan sprawy, ukaranie go grzywną jest uzasadnione.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent W. wniósł o jego oddalenie oraz wyjaśnił, że pismem z 17 września 2012 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przekazaniu ich skargi wraz z aktami sprawy i wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia do sądu przy piśmie z 5 września 2012 r. oraz, że w piśmie tym zostały wyjaśnione przyczyny zwłoki w jej przekazaniu. Organ wskazywał wówczas, że opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było dużym napływem spraw. Organ wskazał ponadto na wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 8 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1706/12 o odrzuceniu wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Prezydenta W. z [...] czerwca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post.
NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456). Samo więc wykonanie obowiązku przekazania skargi przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie uzasadnia odstąpienia od jej wymierzenia, gdyż stanowi ona w takim stanie faktycznym sankcję za niezastosowania się organu do obowiązku nałożonego na niego przez przywoływaną ustawę oraz naruszenie konstytucyjnego prawa strony do rozpatrzenia zainicjowanej przez nią sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki.
Bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia organowi grzywny jest przy tym sama skuteczność wniesionej skargi, której przekazanie do sądu nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tego też względu powoływanie się na fakt odrzucenie tej skargi przez sąd, jak też odrzucenie przez sąd wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, nie może być okolicznością uwalniającą organ od odpowiedzialności za naruszenie obowiązku terminowego jej przekazania.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Prezydent W. nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w sposób przewidziany w tym przepisie, bowiem skarga A. M., J. M., W. M., H. B., E. G., A. W., M. B. i A. B. z 28 marca 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wpłynęła do organu 30 marca 2012 r. (data prezentaty organu), a przekazana została do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę dopiero 5 września 2012 r. (co wynika z daty prezentaty sądu). Przyczyny tego stanu rzeczy nie zostały zaś wyjaśnione w sposób, który w realiach rozpoznawanej sprawy mógłby uzasadniać odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny, tym bardziej, że zwłoka w przekazaniu akt wynosiła przeszło 4 miesiące. Nie sposób bowiem uznać za okoliczność usprawiedliwiającą zwłokę i to tak znaczną lakoniczne powołanie się na "duży napływ spraw".
Mając zatem na względzie funkcję represyjną i prewencyjną omawianej grzywny wniosek o jej wymierzenie Prezydentowi W. uznać należało za zasadny. Przy wymiarze grzywny uwzględniono fakt, że w dacie składania wniosku przez skarżących organ zrealizował już obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. i przekazał ich skargę do Sądu (zarejestrowana ona została pod sygn. akt I SA/Wa 1706/12). W tym stanie rzeczy dla spełnienia ww. funkcji wystarczającą i adekwatną, zdaniem Sądu, będzie grzywna wysokości 200 złotych.
Z tego też względu, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.