Uzasadnienie
E.K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem sprecyzowanym jako wniosek o wymierzenie Prezydentowi [...] W. grzywny z powodu nieprzekazania do sądu w terminie skargi o wymierzenie grzywny wobec niewykonania przez organ wyroku tego Sądu z 9 listopada 2009 r., sygn. akt SAB/Wa 256/09.
Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że w dniu 8 czerwca 2010 r. złożyła skargę za pośrednictwem Prezydenta W., która to skarga do dnia złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny nie została przekazana Sądowi w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Ponadto skarżąca podała, że postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 grudnia 2008 r., Sygn. akt I SO/Wa 13/08 została Prezydentowi W. wymierzona grzywna w związku z nieprzekazaniem do Sądu skargi z 1 marca 2008 r. na bezczynność organu. Wskazała również, że Prezydent W. nadal pozostaje w bezczynności, także po wydaniu wyroku zobowiązującego do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt. Powyższe fakty w ocenie skarżącej świadczą o całkowitym lekceważeniu przepisów prawa oraz słusznego interesu strony.
Odpowiadając na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że dawna nieruchomość hipoteczna stanowi obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]. Na nieruchomości znajduje się wybudowany po wojnie budynek, w którym mieści się [...]. Granica dawnej działki przecina obecny budynek w taki sposób, że uniemożliwia jego podział geodezyjny. W związku z powyższym organ przedstawił czynności podjęte w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie skarżącej prawa własności czasowej, poinformował, że 23 marca 2010 r. zwrócił się do skarżącej pismem zawierającym propozycję załatwienia sprawy (oraz zlecił geodecie uprawnionemu wykonanie mapy dawnej nieruchomości z rozliczeniem jej powierzchni w obecnych działkach ewidencyjnych), lecz jego pismo pozostało bez odpowiedzi. Prezydent wyjaśnił, że w okresie wykonywania powyższych czynności wpłynął do organu wniosek P.B. o dopuszczenie go do udziału w prowadzonym postępowaniu w charakterze strony, co spowodowało konieczność podjęcia dalszych czynności w sprawie.
Ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi na wniosek, skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, podnosząc, że Prezydent W. w ogóle nie odniósł się do faktu nieprzekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z 8 czerwca 2010 r. o wymierzenie grzywny z powodu niewykonania wyroku z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 256/09, złożonej za pośrednictwem tego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.
Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, do którego wpłynęła skarga, ma obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a., a w razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prezydent W. nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga z 8 czerwca 2010 r. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2009 r., Sygn. akt I SAB/Wa 256/09 zobowiązującego do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] została złożona za pośrednictwem organu w dniu 8 czerwca 2010 r (data prezentaty organu k. 4 akt sądowych). Zatem trzydziestodniowy termin do wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. upłynął w dniu 8 lipca 2010 r.
W razie niezastosowania się do obowiązków, wynikających z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Zważyć należy, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.
Powyższe oznacza, że w każdej sytuacji, gdy została wniesiona skarga, organ powinien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. Omawiana grzywna ma charakter dyscyplinująco - represyjny. Wymierzenie jej jest zatem uzależnione od łącznego zaistnienia dwóch warunków, to jest złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonanie w ogóle lub wykonanie po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, przedmiotowa skarga została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu w dniu 8 czerwca 2010 r. i do daty orzekania przez Sąd nie została nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę. Dopiero w związku ze złożonym wnioskiem organ nadesłał akta sprawy.
Należy w tym miejscu zauważyć, że organ nadesłał akta administracyjne dopiero w odpowiedzi na wniosek złożony w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym należy uznać, że postępowanie organu w niniejszej sprawie wypełnia przesłankę określoną w art. 55 § 1 p.p.s.a. warunkującą możliwość wymierzenia grzywny. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny.
Mając powyższe na uwadze oraz biorąc pod uwagę fakt, że pomimo już wcześniejszego ukarania organu grzywą w dalszym ciągu nie wykonuje on ustawowych obowiązków, Sąd uznał złożony przez skarżącą wniosek za zasadny i orzekł jak w postanowieniu z mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
Orzeczona wysokość grzywny w ocenie Sądu jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.