Uzasadnienie
M. C. wnioskiem z dnia 14 lutego 2006 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła o wymierzenie organowi Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie przekazał do Sądu w ciągu 30 dni akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę na bezczynność organu.
W dniu 13 lutego 2006 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź organu na skargę (data stempla pocztowego 10 lutego 2006r.) na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 2 i art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do tego obowiązku sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 powołanej ustawy.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2 tego art., stało się bezprzedmiotowe.
Wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Dopełnienie tego obowiązku, ale zanim sąd orzeknie merytorycznie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – czyni postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym, co skutkuje umorzeniem tego postępowania. Organ odebrał zarządzenie Sądu zobowiązujące do przesłania odpowiedzi na skargę oraz akt w dniu 10 stycznia 2006 r., zaś w dniu 10 lutego nadana została przesyłka pocztowa z aktami i odpowiedzią na skargę
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 powołanej ustawy postanowił, jak w sentencji.