Uzasadnienie
P. S., pismem z dnia 22 stycznia 2016 r., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", za niezastosowanie się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., tj. nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie trzydziestu dni skargi z dnia 21 kwietnia 2015 r., uzupełnionej pismem z dnia 28 maja 2015 r. i z dnia 7 lipca 2015 r. na bezczynność Kolegium w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 20 marca 2015 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 kwietnia 2015 r. i z dnia 1 czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego oddalenie podnosząc, że P. S. zaskarża każde wydane przez organ rozstrzygnięcie oraz składa liczne wnioski i żądania (w tym o sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenie nieważności decyzji, "wygaśnięcie" decyzji, wznowienie postępowania, wyłączenie członków Kolegium, udzielenie stosownych informacji). W początkowym okresie rozpatrzone zostały wszystkie wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji, nadano bieg żądaniom wygaszenia decyzji i wznowienia postępowania, rozpatrywano również wnioski o sprostowanie, o uzupełnienie pouczenia, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargi na te rozstrzygnięcia przesłano do Sądu.
Organ zaznaczył, że żądania skarżącego tylko pozornie odnosiły się do merytorycznych orzeczeń Kolegium. W istocie każde orzeczenie generowało kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej (od grudnia 2013 r. do 2 lutego 2016 r. wpłynęło 763 spraw, których liczba stale rośnie). Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.
23) – powoływanej dalej jako "K.p.a." oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi, zgromadzono w segregatorach i pozostawiono nierozpoznane. Podstawą prawną działania organu była treść art. 239 § 1 K.p.a., a jego intencją było uniemożliwienie skarżącemu zdezorganizowania pracy organu. Rozpoznawanie kolejnych, powtarzających się wniosków i żądań ograniczyłoby możliwość załatwiania innych spraw i pociągnęłoby za sobą wysokie koszty (koszt każdej sprawy administracyjnej wynosi 570 zł).
Organ podkreślił, że w Kolegium znajduje się 25 segregatorów zawierających różne wnioski skarżącego, a kolejne wnioski stale napływają. W sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r, nr [...] został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...].
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie wniosku o ukaranie grzywną, do nieprzekazania skargi doszło bowiem wskutek omyłki spowodowanej liczbą żądań, skarg i wniosków samego zainteresowanego. Działania skarżącego stanowią zaś nadużycie prawa do sądu.
Skarga P. S. z dnia 21 kwietnia 2015 r. uzupełniona pismem z dnia 28 maja 2015 r. i z dnia 7 lipca 2015 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dnia 20 marca 2015 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 kwietnia 2015 r. i z dnia 1 czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] wraz z aktami i odpowiedzią na skargę przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 11 marca 2016 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 185/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z akt sprawy, P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę z dnia 21 kwietnia 2015 r. uzupełnioną pismem z dnia 28 maja 2015 r. i z dnia 7 lipca 2015 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dnia 20 marca 2015 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 kwietnia 2015 r. i z dnia 1 czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. Skarga ta, jak wynika z prezentaty organu, wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 21 kwietnia 2015 r. (k-2 akt sądowych sprawy I SAB/Wa 185/16). Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 21 maja 2015 r. Tymczasem skarga P. S. wraz z aktami sprawy odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ dopiero przy piśmie z dnia 11 marca 2016 r.
W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w przekazaniu skargi nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę również przyczyny niewypełnienia przez organ ww. obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają bowiem na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, a Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 P.p.s.a., powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skargi, a tym samym wziąć pod uwagę stopień winy organu.
W rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu do przekazania skargi, choć znaczne, to jednak w przekonujący sposób zostało przez organ wyjaśnione i usprawiedliwione. Jak wskazano w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny (co Sądowi wiadome jest również z urzędu) skarżący składa do organu dziennie od kilku do kilkunastu pism, wniosków i żądań, które wymagają analizy, dokładnego wyjaśnienia i zbadania, co wiąże się z dużym nakładem czasu i pracy. Skarżący wnosząc szereg wniosków do organu administracji publicznej, a w konsekwencji i skarg do sądu administracyjnego, powinien liczyć się z tym, że pisma te nie zawsze będą rozpoznawane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa.
Skoro zatem z treści art. 55 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd może orzec o wymierzeniu grzywy, jednak nie jest do tego bezwzględnie zobligowany, to biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.