Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 marca 2013 r. Z.G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (adwokata). Z formularza PPF wynika, że wnioskodawca swoje żądanie powiązał z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzji z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie pomocy społecznej. Wnioskodawca wyjaśnił, że jest osobą samotną, bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca nie posiada żadnych dochodów ani oszczędności. Źródłem utrzymania strony, według złożonego wyjaśnienia, są środki otrzymywane z pomocy społecznej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne zarówno po wniesieniu skargi na decyzję, jak i przed jej złożeniem – zanim dojdzie do wszczęcia postępowania sądowego (art. 243 § 1 p.p.s.a.).
Wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w świetle treści przywołanych wyżej przepisów należało uznać za dopuszczalny, jak również merytorycznie uzasadniony. Korzystanie przez wnioskodawcę z pomocy ośrodka pomocy społecznej przy braku dochodów własnych wskazuje na to, że strona nie ma możliwości, by we własnym zakresie uiścić koszty ustanowienia pełnomocnika, jeżeli uznaje jego udział w postępowaniu sądowym (sporządzenie skargi do sądu administracyjnego) za konieczny.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.