Uzasadnienie
W. D. H., Y. R. E. i A. F. H., reprezentowane przez adwokata J. S., pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. wystąpiły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Prezydentowi m. [...] grzywny, z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego w terminie skargi z dnia 21 września 2015 r. na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską położoną przy ul. [...], oznaczoną dawniej nr ew. [...], nr hip. [...].
Prezydent m. [...] przekazał opisaną skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę przy piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 185/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Przy czym samo wykonanie tegoż obowiązku nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny, gdyż wymierzenie grzywny stanowi sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Prezydent m. [...] nie wypełnił obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 185/17 skarżące złożyły, za pośrednictwem Prezydenta m. [...], ww. skargę na bezczynność organu. Prezydent otrzymał skargę w dniu 24 września 2015 r. (karta nr 2 akt sądowych w sprawie o sygn. I SAB/Wa 185/17). Od tej daty rozpoczął bieg termin na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przekazanie jej wraz ze skargą i aktami sprawy. Wskazany termin upłynął Prezydentowi w dniu 24 października 2015 r. Przedmiotowa skarga została przekazana do Sądu wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę dopiero przy piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r., a więc ponad 15 miesięcy po terminie.
Podnieść należy, że bez znaczenia są przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi. Mogą one mieć wpływ jedynie na jej wysokość. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. charakter, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania akt w terminie określonym w ustawie.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1500 zł. Sąd wziął pod uwagę z jednej strony niewypełnienie przez organ ustawowych obowiązków, jednakże uwzględnił przekazanie przedmiotowej skargi do Sądu. Orzeczona wysokość grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).