Postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 lutego 2016 r., I SO/Wr 2/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Rozpoznanie

w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oraz odmowy oprocentowania ww. nadpłaty postanawia:

Skład

Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska przewodniczący

Sentencja

odrzucić wniosek.

Uzasadnienie

Decyzją z [...] listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] września 2015 r., nr [...], określającą na wniosek M. B. (dalej: strona) nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych i odmawiającą oprocentowania tejże nadpłaty. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie skutecznie w dniu 26 listopada 2015 r.

W terminie do wniesienia skargi na ww. decyzję strona w piśmie z 22 grudnia 2015 r. (data nadania: 23 grudnia 2015 r.) wniosła o przedłużenie lub przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniła, że nie odbierała osobiście listów. Podała, że przebywała w P., gdzie opiekowała się siostrą po zabiegu operacyjnym.

W dniu 12 stycznia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo organu podatkowego wraz z przedmiotowym wnioskiem. Organ wskazał, że do jego siedziby nie wpłynęła skarga M. B. Zarządzeniem z 13 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał M. B. do usunięcia braku formalnego jej wniosku, w terminie 7 dni, poprzez złożenie skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, pod rygorem odrzucenia wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez stronę osobiście w dniu 25 stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć zakres żądania zawartego we wniosku strony. W treści bowiem swojego pisma strona zawarła prośbę o przedłużenie terminu, ewentualnie o przywrócenie terminu. Trzeba wskazać, że w dniu, w którym strona złożyła wniosek, termin do wniesienia skargi nie upłynął jeszcze. Decyzja została bowiem doręczona stronie w dniu 26 listopada 2015 r. Termin do złożenia skargi upływał zatem 28 grudnia 2015 r. Wniosek strony został zaś nadany w dniu 23 grudnia 2015 r. Zasadne byłoby zatem rozpatrzenie wniosku strony jako wniosku o przedłużenie terminu. Należy jednak zauważyć, że organ podatkowy przekazał sądowi wniosek dopiero 12 stycznia 2016 r. Żądanie przedłużenia terminu do wniesienia skargi – w związku z jego upływem – stało się zatem bezprzedmiotowe. W konsekwencji, w sprawie możliwe byłoby zakwalifikowanie wniosku strony jedynie jako wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

W myśl zaś art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Niewątpliwie brak dokonania czynności, o której mowa w powołanym przepisie, stanowi brak formalny wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest wniosek, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków, obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., do jego odrzucenia.

W rozpoznawanej sprawie, strona wraz z wnioskiem nie przedłożyła skargi do sądu na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Z tego powodu zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2016 r. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego swojego wniosku, pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone stronie osobiście w dniu 25 stycznia 2016 r. Mimo pouczenia strona w zakreślonym terminie nie uzupełniła wskazanego braku.

W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak na wstępie.