Uzasadnienie
W tut. Sądzie pod sygnaturami I SO/Wr 3/18, I SO/Wr 4/18 i I SO/Wr 5/18 zarejestrowano wnioski spółki o wstrzymanie wykonania trzech decyzji, w których zakwestionowano deklaracje strony na podatek od nieruchomości za lata 2014, 2015 i 2016 i określono ten podatek w kwotach średnio dwa razy wyższych – łącznie blisko 750 tys. zł do zapłaty ponad podatek zadeklarowany i uiszczony przez stronę.
Wnioski nadano w dniu 11 lipca 2018 r.
Po zarejestrowaniu ww. wniosków, do tut. Sądu wpłynęły także skargi strony zarejestrowane obecnie pod sygnaturami I SA/Wr 724/18, I SA/Wr 725/18 i I SA/Wr 726/18.
Skargi nadano w dniu 14 czerwca 2018 r.
W uzasadnieniu wniosków strona podniosła, że określone w decyzjach kwoty nadal są sporne i istnieje duże prawdopodobieństwo ich uchylenia przez Sąd.
Strona podała następnie, że w 2016 r. zaciągnęła na okres 5 lat (termin spłaty 2021r.) kredyt bankowy w wysokości ponad 27 mln zł na realizację dużej inwestycji. Obecnie jest zobowiązana uiszczać kredytodawcy 100 tys. zł miesięcznie, a kwota ta będzie wzrastać. Jednym z warunków umowy kredytowej jest niezaciąganie innych zobowiązań.
Wywodziła strona, że natychmiastowa zapłata podatku w wysokości określonej przez organ podatkowy, może spowodować utratę płynności finansowej spółki i brak możliwości zapłaty odsetek i prowizji bankowych. Powyższe może spowodować podwyższenie marży kredytowej, a także wypowiedzenie umowy przez bank kredytujący, co z kolei wiązałoby się z paraliżem inwestycyjnym i niemożnością kontynuowania inwestycji. W konsekwencji, w związku z opóźnieniem bądź brakiem możliwości zrealizowania inwestycji skarżąca byłaby zobowiązana do zapłaty ogromnych kar umownych. Zatem, wskutek natychmiastowej zapłaty przez skarżącą kwot wynikających z zaskarżonych decyzji mogłaby ona ponieść znaczne straty gospodarcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuj na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.
Zatem, twierdzenie strony, że w sprawie istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia aktu, nie może stanowić argumentu przemawiającego za uwzględnieniem wniosku.
Następnie wskazać należy, że skarżąca spółka nie podała i nie udokumentowała podstawowych danych obrazujących jej możliwości finansowe, a w szczególności przychodu, kosztów jego uzyskania oraz rodzaju tych kosztów. Uzasadnienie wniosku koncentruje się jedynie na wykazaniu ciężaru oraz konieczności skrupulatnej obsługi kredytu bankowego. Nie wiadomo jednak, czy w relacji do przychodu - kwota 100 tys. zł miesięcznie, którą spółka musi przeznaczać na obsługę kredytu jest znaczna i uniemożliwia zgromadzenie środków koniecznych do uiszczenia podatku od nieruchomości, bez niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej.
Dane te nie wynikają także z akt administracyjnych.
Reasumując, Sąd stwierdza, że spółka pomimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu nie wykazała, iż konieczność uiszczenia podatku w łącznej kwocie wynikającej z kwestionowanych przez stronę decyzji, realnie może spowodować utratę jej płynności finansowej.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji