Uzasadnienie
Pismem z 17 listopada 2020 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła za pośrednictwem platformy e-PUAP skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. Skarga wpłynęła do organu w dniu 19 listopada 2020 r. o godz. 15:08. Skarga ta wraz z załącznikami została wydrukowana przez organ i nadana w urzędzie pocztowym 30 listopada 2020 r. Do tut. Sądu wpłynęła 2 grudnia 2020 r. Zarządzeniem z 29 stycznia 2021 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika organu do przekazania na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu skargi wraz z załącznikami oraz odpowiedzią na skargę, w terminie 7 dni. Zarządzeniem Sędziego Sprawozdawcy z dnia 8 kwietnia 2021 r. ponownie wezwano pełnomocnika organu do przekazania na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu skargi wraz z załącznikami oraz odpowiedzią na skargę, w terminie 7 dni.
W dniu 17 lutego 2021 r. strona skarżąca złożyła za pośrednictwem platformy e-PUAP wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie D za nieprzekazanie Sądowi skargi w terminie.
W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 marca 2021 r. organ wskazał, że w dniu 19 listopada 2020 r. wpłynęła do siedziby organu skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania. Pismem z dnia 27 listopada 2020 r. organ przekazał skargę w postaci papierowej wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Natomiast w dniu 22 marca 2021 r. organ przekazała skargę w wersji elektronicznej na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu wraz z uwierzytelnioną kopią odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a i złożenie wniosku w tym zakresie przez stronę skarżącą.
Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Kwestia orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została uznaniu Sądu. To zaś oznacza, ze rozstrzygając w tym przedmiocie Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Na podstawie art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Przepis art. 49a, dodany nowelą z 10 kwietnia 2019 r., określa sposób potwierdzenia przez sąd wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej, którą jest dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019, poz. 1003) skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona, przy czym skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. W przypadku gdy forma lub postać skargi i odpowiedzi na skargę różnią się, organ, przekazując dokument elektroniczny, załącza uwierzytelnioną kopię, w formie dokumentu elektronicznego, skargi lub odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej (ust. 3).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, oraz sprawy o sygn. akt I SAB/Wr 625/20 (pod którą zrejestrowano skargę) organ uchybił terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Organ odebrał skargę w dniu 20 listopada 2020 r. (wpłynęła do organu w formie elektronicznej 19 listopada 2020 r., ale o godz. 15:08). W konsekwencji trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu upłynął 20 grudnia 2020 r. Co prawda organ przesłał do Sądu skargę w dniu 30 listopada 2020 r., ale w formie papierowego wydruku. Skarga wniesiona natomiast za pośrednictwem platformy e-PUAP powinna być przekazana na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu. Organ pomimo wezwania Sądu nie przekazał skargi w formie elektronicznej.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek Skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 400 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy.
Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę Dolnośląskiego grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.