Uzasadnienie
Strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: Wojewoda), w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 06 listopada 2020 r. Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. (12 listopada 2020 r. data wpływu do siedziby organu) Skarżąca sprostowała oczywistą omyłkę pisarską, wskazując, że niniejsza skarga dotyczy E.E., a nie jak wcześniej wskazała T.E..
Pismem z 11 grudnia 2020 r., strona skarżąca wniosła o ukaranie Wojewody grzywną za nieprzekazanie skargi do Sądu.
Organ przekazał skargę do Sądu w postaci papierowej 21 grudnia 2020 r. (skargę zadekretowano pod sygn. akt I SAB/Wr 787/20). Skarga ta wpłynęła do Sądu 23 grudnia 2020 r. W piśmie z dnia 17 grudnia 2020 r. organ wskazał, że przed Wojewodą Dolnośląskim toczy się sprawa zarówno z wniosku E.E., jak i T.E.. W związku z czym nie jest w stanie stwierdzić, której skarżącej dotyczy niniejsza skarga, bez jednoznacznego sprecyzowania.
Organ, któremu doręczono odpis wniosku o ukaranie grzywną, nie udzielił odpowiedzi na wniosek.
Pismem z dnia 2 lutego 2021 r. Sąd wezwał pełnomocnika organu do nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z aktami dot. E.E. w nieprzekraczalnym terminie 7 dni.
W piśmie z dnia 10 lutego 2021 r. Skarżąca ponownie wyjaśniła, iż w skardze doszło do omyłki pisarskiej, wskazując błędne imię pozwanej, natomiast zostało to przez nią sprostowane w piśmie z dnia 6 listopada 2020 r., które wpłynęło do siedziby organu w dniu 12 listopada 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.
Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).
Jednakże powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
W sprawie jest okolicznością bezsporną, że skarga z dnia 3 listopada 2020 r. została doręczona organowi 6 listopada 2020 r. W dniu 12 listopada 2020 r. wpłynęło do siedziby organu pismo pełnomocnika skarżącej, w którym zostało jednoznacznie sprecyzowane, której skarżącej dotyczy skarga. Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ winien przekazać ww. skargę do WSA we Wrocławiu do dnia 12 grudnia 2020 r. Tymczasem skarga została przekazana do Sądu 21 grudnia 2020 r. (za pośrednictwem poczty), bez akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę, wraz z informacją, że organ nie jest w stanie stwierdzić, której skarżącej dotyczy niniejsza skarga, bez jednoznacznego sprecyzowania imienia skarżącej. Jednakże, co potwierdził materiał dowodowy, pełnomocnik strony już w dniu 12 listopada 2020 r. sprostował imię skarżącej, w związku z czym organ powziął taką wiedzę już 2 dni po wpłynięciu skargi. Ponadto organ nie przesłał odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi pomimo wezwania z dnia 2 lutego 2021 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość postępowania), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi i brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy.
Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę Dolnośląskiego grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.