Uzasadnienie
Zarządzeniem 11 sierpnia 2020 r. referendarz sądowy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżących organizacji o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wezwano pełnomocnika stowarzyszeń i fundacji do złożenia wniosku na urzędowym formularzu zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257), w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 5). Wraz z wezwaniem przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPPr.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone 28 lipca 2020 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym, wymaganym urzędowym formularzu. Referendarz uznał przedstawione pismo za chaotyczne, wskazał na brak wymaganych rubryk lub różnice w ich treści.
Na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżących złożył szereg pism, które sąd potraktował łącznie jako sprzeciw od ww. zarządzenia. Pisma te zawierają m.in. fragmenty rubryk, mających stanowić formularz PPPr oraz rozległe refleksje pełnomocnika skarżących na temat działalności sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.
Sprzeciw jest niezasadny.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., sygn. I OPS 1/08, pub. ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania i przesłania formularza PPPr, nie złożyła wniosku na tym formularzu. Zasadnie zatem referendarz uznał, że nie wykonano wezwania, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 p.p.s.a. Także składane przez pełnomocnika stowarzyszeń i fundacji pisma, stanowiące sprzeciw, nie spełniały wymagania formularza PPPr i nie został również do nich załączony stosowny formularz. Dodatkowe uwagi pełnomocnika skarżących dotyczące innych prowadzonych przez tut. sąd postępowań pozostają bez wpływu na niniejszą sprawę wpadkową.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.