Uzasadnienie
W skardze o wznowienie postępowania sądowego B. J. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek nie został złożony przez skarżącą na urzędowym formularzu, pismem z dnia 26 marca 2019 r. przesłano skarżącej formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu PPF, starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt I SPP/Gd 106/19 pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W złożonym od powyższego zarządzenia sprzeciwie B. J. wniosła o jego uchylenie i rozpatrzenie złożonego w sądzie wniosku o zawieszenie wszystkich postępowań wznowieniowych, egzekucyjnych - z zaskarżeń postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Izby Skarbowej - do czasu rozpatrzenia wniosków skarżącej w tej samej sprawie, w trybie postępowań naprawczych, administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Należy dodać, że konsekwencją wynikającą z powyższej regulacji jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 256 pkt 1 P.p.s.a. Rada Ministrów wydała w dniu 19 sierpnia 2015 r. rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.), które jest obecnie obowiązującym aktem w tym zakresie. W § 1 pkt 1 tego rozporządzenia ustalono wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF" dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej.
W judykaturze przyjmuje się, że niezachowanie wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008/5/74). Skoro tak, to na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji, uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je starszy referendarz sądowy słusznie wskazał, że mimo upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Podkreślić przy tym należy, że formularz ten załączono do skierowanego do skarżącej pisma z dnia 26 marca 2019 r., lecz skarżąca z niego nie skorzystała.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że starszy referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania.
Zauważyć ponadto należy, że na etapie złożonego sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego B. J. również nie przedłożyła formularza PPF. W ocenie Sądu, powoływane w sprzeciwie okoliczności dotyczące postępowań prowadzonych przez inne organy administracji publicznej pozostają w tej sytuacji bez znaczenia, gdyż - jak już wyżej wspomniano - warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie 260 § 1 i 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.[pic]