Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od wniesionej skargi D. J. złożył wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz ustanowienie adwokata. Wnioskodawca nie uzasadnił wniosku.
Z oświadczenia wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym w złożonym formularzu PPF wynika, iż jego dochodem jest emerytura w wysokości 1455,45 zł i posiada oszczędności w wysokości 1700 zł. Wedle oświadczenia wnioskodawcy, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, posiada we współwłasności dom mieszkalny o pow. 220 m2 obciążony kredytem hipotecznym, nieruchomość rolną o pow. 5 ha, budynek w budowie przeznaczony do sprzedaży, budynek mieszkalno-usługowy we współwłasności przeznaczony do sprzedaży. Podał również, że posiada samochód osobowy służący do dojazdu do lekarzy.
Wymieniając stałe wydatki i zobowiązania wskazał wnioskodawca na kredyt hipoteczny na budowę domu (wysokości raty nie podał), wykup leków 500 do 760 zł miesięcznie, dojazdy do lekarzy 150-200 zł, środki higieny ok 50-100 zł, woda, energia elektryczna i wyżywienie 300-500 zł.
Podkreślił, że wysokie koszty utrzymania pochłaniają większość dochodów.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – o co się ubiega wnioskujący w niniejszym postępowaniu - następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Na tle tego przepisu, jak i szeroko rozumianej instytucji prawa pomocy, ukształtował się i utrwalił pogląd, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i majątku. Posiadanie majątku, co do zasady, wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy, jednak reguła ta nie odnosi się do sytuacji, w których osoby wnioskujące o przyznanie tego prawa nie mają realnej, obiektywnej możliwości uzyskania z posiadanego majątku jakiegokolwiek dochodu (por. post. NSA z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 912/12, z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II GZ 747/13).
Celem instytucji prawa pomocy, która w istocie oznacza dofinansowanie strony postępowania przez Skarb Państwa, jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym (w tym również osobom prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Stosując prawo pomocy nie można chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1433/07, postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08 - treść wszystkich orzeczeń powoływanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Referendarz sądowy na podstawie oświadczenia wnioskodawcy ustalił, że posiada on kilka nieruchomości – dom o pow. 220 m2, nieruchomość rolną, budynek mieszkalno-usługowy, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Pozostaje także wnioskodawca w związku małżeńskim, jednak dochodów małżonki i jej majątku nie ujawnił. Otrzymywana emerytura nie stanowi także jedynego dochodu wnioskodawcy bowiem pełni on funkcje publiczną będąc radnym powiatu k.. Małżonka natomiast prowadzi działalność gospodarczą, figuruje w ewidencji przedsiębiorców jako aktywny podmiot.
Mając powyższe na uwadze, a także to, że wnioskodawca jest aktualnie zobowiązany do uiszczenia tytułem kosztów sądowych w sprawie wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł i posiada zgromadzone oszczędności pozwalające na ustanowienie pełnomocnika z wyboru, stwierdzić należało, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskujący nie wykazał bowiem, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Starszy referendarz sądowy na podstawie akt sprawy ustalił, że wnioskujący nie należy do osób ubogich. Posiada źródło utrzymania (emerytura), w skład jego majątku wchodzą liczne nieruchomości o znacznej wartości. Prowadzenie działalności gospodarczej przez małżonkę generuje dochody, których wysokość skarżący zataił. Nie wykazuje skarżący zaległości w uiszczaniu opłat, pomimo, że niniejsza sprawa dotyczy prowadzenia egzekucji z tytułu zaległości w uiszczeniu podatku od nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że posiadany stan majątkowy, stabilne źródło utrzymania przynoszące dochody dużo wyższe niż deklaruje wnioskujący w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazuje bez wątpienia, iż wnioskującego nie można zaliczyć do osób ubogich.
Należy zauważyć, że w rzeczywistości osiągane przez wnioskującego przychody przewyższają obciążenia z tytułu kosztów sądowych i ewentualnego ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Mając powyższe na uwadze, należało zatem stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym czy też częściowym. Wnioskujący nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że jego sytuacja majątkowa uzasadnia stanowisko, że poniesienie kosztów zainicjowanej przez siebie sprawy sądowej w przedmiotowej sprawie spowoduje zachwianie jego sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, że nie będzie on w stanie zapewnić sobie i żonie minimum warunków socjalnych.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.