Uzasadnienie
A.G. złożyła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W jego uzasadnieniu podniosła, że jest osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe spłacającą kredyt hipoteczny. Z zawartego w formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca jest właścicielką budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej o pow. 115m², połowy mieszkania o pow. 85m². Posiada też samochód osobowy [...] oraz oszczędności w kwocie 12.360 zł i 1.300 USD. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 3.220 zł netto miesięcznie. Wśród stałych zobowiązań i wydatków wskazała spłatę kredytu hipotecznego - miesięczna rata 354,49 CHF oraz koszty ponoszone na mieszkanie, media, ubezpieczenie około 500 - 700 zł.
Analogiczny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła w sprawie o sygn. akt I SPP/Go 17/20, w której, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, nadesłała dodatkowo zaświadczenie o zatrudnieniu i dochodach oraz wydruki z rachunków bankowych bieżących i oszczędnościowych prowadzonych przez [...] w walucie PLN, CHR i USD.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Zatem korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Stosując prawo pomocy, nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak jest środków finansowych na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, i poniesienie w takiej sytuacji kosztów sądowych.
Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych.
W rozpoznawanej sprawie, skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.).
Oceniając sytuację majątkową skarżącej stwierdzić należy, że jest ona w stanie uiścić powyższą kwotę. Zgromadzone w banku oszczędności (ponad 11.000 zł, 1.300 USD i 400 CHF) wielokrotnie przewyższają bowiem wysokość wymaganego wpisu sądowego, i to nawet w obu sprawach zainicjowanych przed tut. Sądem przez skarżącą (w drugiej sprawie wpis od skargi wynosi również 100 zł). Skarżąca posiada nadto źródło stałego dochodu ze stosunku pracy, który w całości zaspokaja jej wydatki i zobowiązania.
Z tych samych powodów nie jest zasadne ustanowienie dla skarżącej adwokata. Przyznanie stronie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika uzależnione jest od wykazania przez nią przesłanek, o których mowa w art. 246 P.p.s.a. Możliwość ponoszenia kosztów sądowych chociażby w części wyklucza możliwość przyznania tej formy prawa pomocy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji