Uzasadnienie
T.D. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. Jednocześnie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z wniosku oraz przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika, że wraz z mężem prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Oboje są osobami starszymi (82 lata) i schorowanymi. Posiadają mieszkanie o pow. 61m² wraz z garażem i pomieszczeniem gospodarczym, grunt o pow. 261 m² (obciążone hipoteką) oraz ponad dwudziestoletni samochód. Nie mają oszczędności. Utrzymują się z emerytury skarżącej w wysokości netto 1.839,64 zł oraz renty jej męża w wysokości 1.604,73 netto zł. Całość tych dochodów pochłaniają bieżące wydatki. Jednocześnie obciążają ich zaległości podatkowe (po 74.250 zł każdy z małżonków). Zaległość tę spłacają ratalnie, a miesięczne raty układu ratalnego wynoszą łącznie 400 zł.
Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym - czyli takim o jaki wnioskuje skarżący - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§4).
Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza skarżąca wykazała, że poniesienie kosztów sądowych mogłoby narazić ją na uszczerbek utrzymania koniecznego. Z jej oświadczeń oraz złożonych dokumentów wynika, że nie ma oszczędności. Uzyskuje wraz z mężem niewysokie dochody, które - w świetle wiedzy wynikającej z doświadczenia życiowego - nie są wystarczające do poczynienia jakichkolwiek oszczędności bądź wydatków niesłużących bieżącemu, koniecznemu utrzymaniu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.