Uzasadnienie
A.S. złożyła skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Wraz ze skargą złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu swojego wniosku podniosła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, nie osiąga żadnych dochodów, jest na utrzymaniu córki.
Z zawartego w urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka sama. Jest właścicielką mieszkania o powierzchni około 54m2 i wartości 100.000 zł oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 0,3165 ha i wartości 10.000 zł. Nie posiada żadnych innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych. Nie osiąga dochodu i pozostaje na utrzymaniu córki. Ma do spłacenia pożyczki w kwocie 900.000 zł.
Skarżąca nadesłała również oświadczenia własne i córki. Z oświadczenia Skarżącej wynika, że nie posiada rachunku bankowego i nie składa rocznych zeznań podatkowych. Z kolei córka Skarżącej oświadczyła m.in., że pokrywa wszystkie koszty jej utrzymania, które szacuje na kwotę 1.000-2.000 zł miesięcznie.
Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a określa przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie częściowym następuje ono, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza, zasadne jest zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Z przedstawionych oświadczeń, że znajduje się ona w sytuacji materialnej uniemożliwiającej partycypowanie w kosztach procesu. Posiada znaczne zobowiązania przekraczające wartość majątku. Nie osiąga żadnego dochodu i pozostaje na utrzymaniu córki.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.