Orzeczenie SN z 30 maja 1989 r., II ARN 13/89

Sprawa

sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska (...) Urzędu Miasta (...) w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i ustalenie opłat

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 16 czerwca 1988 r. SA/Kr 435/88 i SA/Kr 436/88 uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje (...).

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Przepis art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/ wymaga, by zespoły roślinności stanowiące zieleń miejską znajdowały się na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele wypoczynkowe, zdrowotne i estetyczne.

Zieleń miejska nie jest zatem sumą zieleni znajdującej się w mieście, lecz celowo kształtowanym w planie zagospodarowania przestrzennego układem zespołów roślinności, mającym do spełnienia wskazane wyżej funkcje.

Przykłady podane w końcowej części przepisu art. 42 ust. 2 cytowanej ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska wskazują, że zieleń miejską tworzą urządzenia o charakterze ogólno-społecznym, co znajduje swe potwierdzenie również w przepisie art. 43 tej ustawy, traktującym o funkcjach układu terenów zieleni miejskiej.

Teren, na którym znajdowały się przedmiotowe drzewa i krzewy został w planach zagospodarowania przestrzennego miasta przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, a nie na cele wymienione w art. 42 ust. 2 cytowanej ustawy o ochronie środowiska.

Nie był to zatem "teren zieleni miejskiej" w rozumieniu przepisu par. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1986 r. w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian /Dz.U. nr 7 poz. 40/.

W konsekwencji, ustalenie opłat podwyższonych o 100 procent nie znajduje uzasadnienia prawnego.