Orzeczenie SN z 11 kwietnia 1989 r., II ARN 6/89

Sprawa

sprawy ze skargi Powszechnej Spółdzielni Spożywców (...) na decyzję Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług (...) stwierdzającą nieważność zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych (...)

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 1988 r. II SA 1651/87 oddala rewizję nadzwyczajną.

Sentencja

Sąd Najwyższy

Uzasadnienie

Decyzja Wojewody z dnia 18 stycznia 1984 r. wskazała jako podstawę prawną par. 2 rozporządzenia Ministra Handlu i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm./ bez sprecyzowania o który z przepisów tego paragrafu chodzi, brak było zatem podstaw do kategorycznego twierdzenia, że podstawę prawną decyzji był par. 2 ust. 1 rozporządzenia wskutek czego doszło do naruszenia zasad dotyczących odległości baru od zakładów przemysłowych.

W niniejszej sprawie odwołanie złożone zostało od decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w barze piwnym i brak było zarówno interesu społecznego i interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w orzekaniu o ważności decyzji, wydanej przed trzema laty, na podstawie której sprzedaż napojów alkoholowych prowadzona była w przeszłości.

Decyzja z dnia 23 stycznia 1987 r. w nowy sposób uregulowała przedmiot handlu w lokalu baru i ważność względnie nieważność cofniętej decyzji nie miała już wpływu na przeciwdziałanie alkoholizmowi oraz jego negatywne skutki.