Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 14 sierpnia 1992 r., sygn. akt II SA 1006/92

Teza

Sformułowanie zawarte w części wstępnej przepisu art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/, że "warunku określonego w ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do bezrobotnych", wyraźnie wskazuje, że od bezrobotnych w sytuacji opisanej w pkt 7 ust. 2 art. 20 nie jest wymagane spełnienie warunku pozostawania w stosunku pracy co najmniej 180 dni w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przy spełnieniu jednak następujących przesłanek:

1. - bezrobotny pobierał zasiłek dla bezrobotnych lub zasiłek szkoleniowy,
2. - podjął pracę po okresie pobierania zasiłku,
3. - został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy,
4. - zarejestrował się w terminie 7 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę.

Przepis ten ma więc preferować podejmowanie pracy przez bezrobotnych pobierających zasiłek.