Uzasadnienie
Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z 3 czerwca 1998 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy (...) od decyzji dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z 15 kwietnia 1998 r., znak (...), odmawiającej wydania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, obywatela Wietnamu w charakterze sprzedawcy w handlu obwoźnym na terenie Polski - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:
Przedsiębiorca (...) z B. zwróciła się do dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. 26 lutego 1998 r. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia i zgody na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej przez cudzoziemca, obywatela Wietnamu, C. (...) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Organ pierwszej instancji decyzją z 15 kwietnia 1998 r., (...) odmówił wydania zezwolenia uzasadniając odmowę sytuacją na lokalnym rynku pracy. Rejonowy Urząd Pracy w B. posiada możliwość zabezpieczenia potrzeb kadrowych wnioskującej. Ponadto wnioskująca nie złożyła zapotrzebowania na wolne miejsca miejsce pracy. Od tej decyzji strona w terminie określonym w art. 129 par. 2 Kpa złożyła odwołanie.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. odwołanie przesłał do prezesa Krajowego Urzędu Pracy w Warszawie. Organ odwoławczy po ustaleniu stanu faktycznego na podstawie posiadanych akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy.
Materialnoprawną podstawę do rozpatrzenia niniejszej sprawy stanowi art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
W świetle powołanego artykułu cytowanej ustawy, organ stopnia wojewódzkiego przy wydawaniu zezwolenia i zgody na zatrudnienie cudzoziemca musi uwzględnić sytuację panującą na lokalnym rynku pracy.
Z powyższego wynika, że decyzja o zezwoleniu i zgodzie na zatrudnienie cudzoziemca ma charakter uznaniowy. W Rejonowym Urzędzie Pracy w B. są zarejestrowane osoby mogące pracować na stanowisku proponowanym dla cudzoziemca.
Argumenty podnoszone w odwołaniu nie są objęte przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu cytowanej ustawy nie może uzyska statusu bezrobotnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje zezwolenie i zgodę na zatrudnienie cudzoziemca w konkretnym miejscu, na określone stanowisko, na oznaczony czas i na terenie działania danego wojewódzkiego urzędu pracy, a nie na terenie całej Polski, jak napisano we wniosku.
Na powyższe decyzje Anna (...) wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca podnosi w szczególności, że prowadzi działalność handlową na targach i targowiskach całej Polski, a obecnie w Warszawie, gdyż tu osiąga najwyższe obroty. Chciałaby zatrudnić męża na stanowisku sprzedawcy, gdyż innemu pracownikowi musiałaby płacić "rozłąkę i diety". Ma na utrzymaniu czteroletnie dziecko, sama jest alergikiem i trudno jest jej prowadzić działalność handlową.
W odpowiedzi na skargę, wnoszono o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z zaświadczenia z 10 lutego 1998 r., wydanego przez Urząd Miejski w B., skarżąca zamieszkała w B. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej /rozpoczęcie działalności 23 lutego 1998 r./. Przedmiotem działalności gospodarczej jest handel obwoźny artykułami przemysłowymi i spożywczymi /za wyjątkiem koncesjonowanych/ pochodzenia krajowego i zagranicznego.
Zatrudnienie cudzoziemców w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. Zgodnie z art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, pracodawca może zatrudnić lub powierzyć inną pracę zarobkową na terenie Polski cudzoziemcowi nie posiadającemu karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli uzyska na to zezwolenie dyrektora właściwego terytorialnie dla swej siedziby wojewódzkiego urzędu pracy, a cudzoziemiec uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zgodę na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej u tego pracodawcy.
Zezwolenie i zgodę, o których mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje uwzględniając sytuację na rynku pracy. Zezwolenie i zgoda są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy /ust. 3 art. 50 ustawy/.
Nadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy, wojewódzkie rady zatrudnienia upoważnione zostały przez ustawodawcę do opiniowania kryteriów wydawania decyzji w sprawach zatrudnienia cudzoziemców lub wykonywania przez nich innej pracy zarobkowej na terenie województwa.
Wojewódzka Rada Zatrudnienia w K., uchwałą nr 7/97 z 25 września 1997 r. pozytywnie zaopiniowała "Kryteria dotyczące wydawania zezwoleń oraz zgód na zatrudnienie bądź powierzenie innej pracy zarobkowej cudzoziemcom na terenie województwa K.". Jednym z warunków zawartych w powyższych kryteriach jest warunek, by pracodawca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, zatrudniał co najmniej jednego polskiego pracownika. Skarżąca warunku tego nie spełniła.
W Rejonowym Urzędzie pracy w B. zarejestrowani są bezrobotni - sprzedawcy, także bezrobotni sprzedawcy z dodatkowymi kwalifikacjami /obsługa kas fiskalnych/.
Skarżąca nie zgłosiła do wymienionego urzędu pracy zapotrzebowania na pracownika - sprzedawcę.
Zgodnie z powołanych wyżej "Kryteriami" wydawania zezwoleń, zatrudnienie cudzoziemców ma mieć charakter "uzupełniający". Skoro więc w Rejonowym Urzędzie Pracy w B. zarejestrowani są bezrobotni - sprzedawcy, to organy zatrudnienia, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy, a także fakt, że skarżąca nie zatrudnia nawet jednego polskiego pracownika - miały pełne podstawy do odmowy wydania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca - obywatela Wietnamu.
Z tych względów i po myśli art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzeczono jak w sentencji.