Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 23 września 1982 r., sygn. akt II SA 1067/82

Tezy

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ zameldowanie stanowi dowód miejsca pobytu osoby i nie jest uzależnione od uprawnień do zamieszkania w lokalu.

Nie oznacza to jednak, że organ dokonujący czynności meldunkowych nie ma obowiązku oceny rzetelności danych zgłaszanych przez osobę ubiegającą się o zameldowanie, zwłaszcza gdy są one podważane przez inne osoby zainteresowane.

Odnośnie zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące, do wspomnianych danych należą również okoliczności uzasadniające ten pobyt, wymagane w par. 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/.