Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 września 1983 r., II SA 1069/83

Teza

Jeżeli w konkretnej sprawie nie występują okoliczności wymienione w art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/, to zezwolenia na wykonywanie rzemiosła nie można odmówić.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Haliny B. na decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 maja 1983 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie rzemiosła i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezydenta Miasta Łodzi kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Uzasadnienie

Halina B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie jej zezwolenia na prowadzenie rzemiosła w zakresie szycia narzut i kap pogrzebowych. We wniosku wskazała, że rzemiosło to zamierza wykonywać w lokalu mieszkalnym swojej matki, znajdującym się w Łodzi przy ul. T. nr 3b i dołączyła pismo Spółdzielni Rzemieślniczej "W", informując, że spółdzielnia dostarczy potrzebny do produkcji surowiec i zakupi gotowe wyroby.

Naczelnik Dzielnicy w Łodzi, powołując się na art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1977 nr 4 poz. 20/, decyzją z dnia 23 marca 1983 r. odmówił udzielenia zezwolenia z uwagi na "pełne pokrycie potrzeb miejscowego rynku w gotowe wyroby tego rodzaju". Zamierzoną działalność zatem uznał za "niecelową i nieuzasadnioną z punktu widzenia potrzeb społecznych".

Prezydent Miasta Łodzi w dniu 10 maja 1983 r. decyzją nr P.III.7652/95/83 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzja ta oparta została na treści art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/ bez bliższego określenia, który punkt tego artykułu przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu swej decyzji Prezydent Miasta Łodzi nie mówił o niecelowości tego rodzaju działalności, lecz wyłącznie o tym, że występują trudności z zaopatrzeniem w materiały włókiennicze.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Halina B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z obrazą przepisu prawa materialnego. Skarżąca wywodziła, że organy administracji odmówiły jej udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności z przyczyn nie przewidzianych w ustawie. Takie okoliczności, jak trudności w zaopatrzeniu w surowce lub nasycenie rynku wyrobami gotowymi, nie są przewidziane w art. 6 cytowanej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarżąca zasadnie zarzuca organom administracji naruszenie przepisów prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/ wyliczone zostały taksatywnie, a nie przykładowo, wszystkie okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na wykonywanie rzemiosła. jeżeli zatem w konkretnej sprawie wymienione okoliczności nie występują, zezwolenia na wykonywanie rzemiosła nie można odmówić. Organ odwoławczy nie mógł w szczególności odmówić wydania zezwolenia tylko z tego powodu, że występują trudności w zaopatrzeniu w surowce potrzebne do prowadzenia działalności rzemieślniczej. Tego rodzaju pozaustawowa okoliczność nie może mieć żadnego wpływu na podjęcie decyzji. Zauważyć przy tym należy, że ta argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią pisma Spółdzielni Rzemieślniczej "W", z którego wynika zobowiązanie się spółdzielni do dostarczenia potrzebnego surowca i zakupu gotowych wyrobów. Przy wydaniu więc zaskarżonej decyzji z obrazą art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa nie rozpatrzono i nie oceniono wszystkich istotnych dowodów występujących w sprawie.

Zaskarżona decyzja narusza też art. 107 par. 1 Kpa, gdyż nie wskazuje dokładnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W tych warunkach, skoro zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 208 Kpa.