Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 21 sierpnia 1981 r., sygn. akt II SA 108/81

Tezy

1. Przy ustalaniu kandydata na nabywcę gruntów z Państwowego Funduszu Ziemi decyduje o pierwszeństwie kolejność przewidziana w par. 12 ust. 2 zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 25 lipca 1979 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych /M.P. nr 19 poz. 114/.

W przypadku gdy osoby ubiegające się o nabycie gruntów z Państwowego Funduszu Ziemi mają tę samą kolejność lub też w o ogóle nie odpowiadają żadnemu z warunków decydujących o kolejności pierwszeństwa, przy ustalaniu kandydata na nabywcę nieruchomości należy brać pod uwagę, czy prowadzone przez nich gospodarstwa wraz z gruntami, o nabycie których się ubiegają, są zdolne do towarowej produkcji rolniczej oraz czy istnieją możliwości uzyskania opłacalnej produkcji przeznaczonej do zbycia.

2. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych w rodzajach spraw o jakich mowa w art. 196 par. 2 Kpa jest w istocie przyjęciem zasady powszechnej kontroli decyzji administracyjnych w tych sprawach przez sąd i dlatego zarówno podstawowe zasady praworządności jak i ostrożności procesowej nakazują organom administracji państwowej zachowanie daleko idącej ostrożności w realizacji decyzji ostatecznych - w administracyjnym toku instancji - przed upływem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3. Aczkolwiek prawo nie zakazuje wykonania decyzji ostatecznych - mimo nie upłynięcia terminu do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego i mimo nie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji /art. 201 par. 1 i par. 2 Kpa/ to jednak zasada powszechności kontroli decyzji organów administracji państwowej przez Sąd - nakazuje daleko idącą ostrożność w realizacji tych decyzji, przed upływem terminu do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie zaś wpłynięcia w terminie skargi celowe jest rozważenie ewentualnego skorzystania z art. 201 par. 1 Kpa.