Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 18 lutego 1992 r., sygn. akt II SA 1117/91

Teza

1. 1. W przypadku, gdy strona skarżąca od paru lat działa jako czołowa firma i doskonale jest zorientowana w regulacjach obowiązującego prawa, a postępowanie toczyło się długo - miała więc możliwość składania dodatkowych wyjaśnień i kolejnych wniosków dowodowych - zarzut, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jest zarzutem nie znajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym /art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa.
2. 2. Podmiot ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie gier losowych musi przedstawić organowi administracji argumenty wskazujące, że mimo konieczności ograniczenia hazardu /zasada ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o grach losowych i totalizatorach - Dz.U. nr 19 poz. 122 ze zm. - przeciwstawna znanej zasadzie wolności gospodarczej z ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej - Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, istnieją odpowiednie racje przemawiające za przyznawaniem mu nowego zezwolenia. Argumenty te muszą być poddane przez organ administracji ocenie w ramach uznania administracyjnego, które jednak nie może przekształcić się w dowolność.
3. 3. Żadne zasady procesowe nie mogą podważyć możliwości powołania bezwzględnie obowiązującego prawa.