Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 23 września 1983 r., sygn. akt II SA 1123/83

Tezy

Przepis par. 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie ograniczenia pobytu stałego osób zamierzających zamieszkać na terenie m.st. Warszawy /Dz.U. 1975 nr 1 poz. 4 ze zm./ nie nakłada na organ administracji państwowej obowiązku udzielenia zezwolenia na pobyt stały, lecz stwarza możliwość uzyskania takiego zezwolenia, jeżeli organ administracji państwowej po rozważeniu okoliczności danego przypadku uzna, że względy społeczne lub życiowe uzasadniają pobyt w Warszawie.

Decyzja wydana w sprawie udzielenia zezwolenia nosi więc cechy swobodnego uznania organu administracji państwowej.

Jeśli organ administracji państwowej wyda decyzję odmawiającą udzielenia takiego zezwolenia, decyzja taka mogłaby być uznana za naruszającą prawo tylko wówczas, gdyby okazała się całkiem dowolną to jest wydaną wbrew oczywistym faktom przemawiającym za przyjęciem istnienia ważnych względów życiowych lub społecznych.