Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 8 stycznia 1992 r., sygn. akt II SA 1138/91

Tezy

1. Ustalenie czasu przyznania zasiłku okresowego /art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej - Dz.U. nr 87 poz. 506/ oraz par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 9 kwietnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania zasiłku okresowego z pomocy społecznej /Dz.U. nr 33 poz. 141/ nie ma charakteru dowolnego, lecz musi być oparte na wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, w tym zwłaszcza przewidywanego terminu istnienia przyczyny uzasadniającej przyznanie tego zasiłku, jednakże na czas nie krótszy niż dwa miesiące.

2. Przyznawanie i wypłacanie świadczeń pieniężnych, w ramach pomocy społecznej, w tym ustalenia czasu dla zasiłków okresowych, jest powiązane także z przewidywanym dysponowaniem przez organy pomocy społecznej określonym możliwościami finansowymi /art. 2 ust. 4 powołanej ustawy/.