Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. - filii w R., decyzją z 26 kwietnia 1999 r. utrzymał w mocy decyzję kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R. z 29 marca 1999 r., którą to decyzją odmówiono Aleksandrowi S. przyznania świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zainteresowany utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 9 lutego 1999 r. z powodu upływu okresu pobierania tego zasiłku. Zainteresowany posiada łącznie 26-letni okres zatrudnienia, przy czym w latach 1978-1.988 wykonywał pracę sezonową, a umowy o pracę ulegały rozwiązaniu z upływem czasu, na który były zawarte.
Zainteresowany ukończył 63 lata w dniu 12 lutego 1999 r., a więc w trzy dni po upływie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji uznać należy, iż nie spełnia żadnego z warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego o jakich mowa w art. 37k ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Aleksander S. domagał się uchylenia powyższej decyzji zarzucając m.in., iż decyzja ta pozostaje w sprzeczności z prawem i zasadami współżycia społecznego, gdyż legitymując. się 26-letnim stażem pracy pozostaje bez środków do życia. Z ośrodka pomocy społecznej otrzymuje jedynie niewielki zasiłek w kwocie 80 zł.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie jest bezsporne, że skarżący ukończył wiek 63 lat życia w dniu 12 lutego 1999 r. oraz posiada okres 26 lat zatrudnienia, który w myśl art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118 ze zm./ uprawnia go do emerytury. Spełnia zatem te dwie przesłanki do przyznania świadczenia przedemerytalnego o jakich mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. Zgodnie bowiem z tym przepisem świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli osiągnęła wiek co najmniej 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury.
Istota sporu sprowadza się do kwestii, czy skarżący wiek 63 lata życia ukończył w czasie posiadania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Wprawdzie decyzją z 24 lutego 1999 r. kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w R. orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 9 lutego 1999 r., a więc na trzy dni przed ukończeniem przez skarżącego wieku 63 lat życia to Naczelny Sąd Administracyjny poddając kontroli tą decyzję na podstawie art. 29 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uznał, iż decyzja ta narusza art. 110 Kpa. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ administracji państwowej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Tą ostatnią decyzję skarżący otrzymał w dniu jej wydania, tj. 24 lutego 1999 r., a zatem dopiero z tą datą utracił status bezrobotnego z prawem do zasiłku.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący spełnia warunki z art. 37k ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.