Uzasadnienie
Na podstawie par. 2 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 4 w zw. z par. 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie organizacji i zasad wykonywania kontroli ruchu drogowego /Dz.U. nr 75 poz. 341 ze zm./ dnia 11.02.1997 r. dwaj inspektorzy Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych zatrzymali do kontroli ciągnik marki Volvo należący do Romana B. i dokonali jego pomiarów wagami przenośnymi posiadającymi legalizację Prezesa Głównego Urzędu Miar. Stwierdzono wtedy przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku osi na jezdnię jednej o 11,72 KN - za co opłata wynosi 1.650 zł i drugiej - o 23,54 KN za co opłata wynosi 6.750 zł.
Łącznie zatem opłata naliczona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. /Dz.U. nr 21 poz. 91/ oraz par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. nr 123 poz. 578/ - wyniosła 8.400 zł. Taką właśnie opłatą Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych obciążył Romana B. w decyzji z dnia 28.02.1997 r.
Od decyzji tej skarżący odwołał się ale Generalny Dyrektor Dróg Publicznych dnia 31.07.1997 r. utrzymał ją w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził iż skarżący poruszał się po drodze pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, z przekroczeniem dopuszczalnym nacisku osi składowej i pojedynczej na drogę.
Materiał zebrany w sprawie jest wyczerpujący a zarzuty o jego sprzeczności nie mają podstaw. Pomiar został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi zasadami i instrukcją producenta przy użyciu wag posiadających aktualną legalizację Prezesa Urzędu Miar. Kierowca pojazdu podpisał protokół zatrzymania i kontroli bez uwag.
Decyzja ta była przedmiotem skargi Romana B., który wniósł o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248/ oraz par. 2 zarządzenia nr 15 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 19 marca 1996 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych w wagach samochodowych do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 5 poz. 21/ a także naruszenie przepisów procesowych art. 7 i art. 77 Kpa przez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Naruszenie prawa materialnego zdaniem skarżącego polegało na tym, iż ważenia jego pojazdu dokonano na drodze nierównej, podczas gdy zgodnie z przepisami powierzchnia jezdni lub zespołów najazdowych w strefie ważenia tj. obejmującej pomost i odcinek drogi po 8 m. z każdej strony powinna być pozioma z dopuszczalnymi odchyleniami - 3 mm.
Z protokołu ważenia nie wynika, ażeby ważenie odbywało się na wypoziomowanej jezdni i spełniającej wyżej określone warunki. Dowiadujemy się tylko na jakim kilometrze drogi nr 22 miało miejsce ważenie. Taka dokumentacja nie jest wystarczająca dla oceny czy ważenia dokonano prawidłowo. W sytuacji równomiernego rozmieszczenia celulozy na całej powierzchni ładunkowej wystąpiły niczym niewytłumaczalne rozbieżności między trzecią a czwartą osią.
Odpowiadając na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Powołany przez skarżącego art. 8 ustawy z dnia 3 września 1993 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248/ jako naruszony w zaskarżonej decyzji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, upoważnia on bowiem tylko Prezesa Urzędu do wydania przepisów metrologicznych oraz do określenia metod sprawdzania właściwości przyrządów pomiarowych.
Samochód skarżącego był ważony przy użyciu wag, które miały ważną legalizację Głównego Urzędu Miar. Od wyników pomiaru odjęto tolerancję 50 kG oraz tolerancję w wysokości 2 procent uwzględniającą ewentualną, dopuszczalną nierówność nawierzchni, eliminując tym samym możliwość błędu pomiaru. Zgodnie z instrukcją producenta wag dopuszczalne nachylenie spadków podłużnych wynosi 2 procent a poprzecznych 5 procent i twierdzenie skarżącego, że pomiar został dokonany na nawierzchni nierównej nie znajduje poświadczenia w dokumentacji sprawy. Kierowca samochodu podpisał protokół ważenia, nie mając zastrzeżeń do jego prawidłowości. Znajdujący się w aktach protokół pomiaru spadków w miejscu ważenia nie potwierdza także zarzutów skargi.
Skoro zatem ani zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa przeto skarga została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.