Uzasadnienie
Na podstawie art. 16 ust. 4 i art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych /Dz.U. nr 123 poz. 600/ Minister Gospodarki decyzją z 31 marca 1998 r. cofnął skarżącej spółce zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej "E.-P" M., udzielone 15 października 1996 r. przez Ministra Przemysłu i Handlu. W jej uzasadnieniu Minister podał, że zatrudnienie do końca 1997 r. tylko 8 osób na pełnych etatach zamiast co najmniej 100 osób wymaganych w pkt II.I. zezwolenia "jest rażącym uchybieniem w prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy, i stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia".
Do tej argumentacji Minister nawiązał w decyzji z 9 czerwca 1998 r. wydanej w trybie art. 127 par. 3 Kpa.
W skardze do sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, ponieważ brak spełnienia warunku zatrudnienia 100 osób w 1997 r. nie był przez nią zawiniony, gdyż pozyskanie inwestora strategicznego i modernizacja lotniska w powiązaniu ze złożonością całego przedsięwzięcia wymagały dłuższego czasu i nie uzasadniały w tym okresie osiągnięcia ustalonego w zezwoleniu stanu zatrudnienia. W rezultacie cofnięcie zezwolenia jest nadmiernie rygorystyczne i pozbawia skarżącą możliwości realizacji planowanych zadań.
Wnosząc o oddalenie skargi Minister w szczególności wyjaśnił, że specjalne strefy ekonomiczne są tworzone w rejonach zacofanych gospodarczo, o wysokiej stopie bezrobocia i zdominowanych przez przemysły wymagające intensywnej restrukturyzacji. W rozpoznawanej sprawie chodzi o strefę dotkniętą wysokim bezrobociem głownie wskutek drastycznej redukcji w (...) miejsc pracy z około 20 tysięcy do 8 tysięcy, co wymagało utworzenia 7 tysięcy nowych miejsc pracy. Zachętą do podejmowania działalności gospodarczej w takich strefach są ulgi i preferencje podatkowe powiązane z warunkami udzielenia zezwolenia.
W razie udokumentowania możliwości inwestycyjnych skarżąca będzie mogła wystąpić ponownie o udzielenie zezwolenia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł możliwości uwzględnienia skargi.
Powołany przez Ministra art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że zezwolenie może być cofnięte albo jego zakres lub przedmiot ograniczony, jeżeli podmiot gospodarczy "rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu". Przeprowadzona kontrola bezspornie wykazała, że w styczniu br. skarżąca zatrudniała na pełnych etatach 8 osób w sytuacji, gdy według udzielonego zezwolenia do 31 grudnia 1997 r. musiało być zatrudnionych 100 pracowników. Tak wysoka dysproporcja między istniejących a wymaganym stanem zatrudnienia musiała być przez Ministra oceniona jako rażące uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu, wymagające cofnięcia zezwolenia. Chodzi tu bowiem o działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej ustanowionej w celu rozwiązywania szczególnie ważnych problemów społeczno-gospodarczych, do których Minister nawiązał w odpowiedzi na skargę. Ich pilny charakter oraz ekwiwalentność preferencji podmiotu gospodarczego w nawiązaniu do ulg i zwolnień podatkowych spowodowały, że w analizowanej podstawie cofnięcia zezwolenia nie znalazł się element winy ani inny mechanizm wartościowania przyczyn rażącego uchybienia warunkom zezwolenia przez podmiot gospodarczy. Z tego względu sygnalizowane przez skarżącą trudności nie mogły usprawiedliwiać osiągniętego stanu zatrudnienia.
W tej sytuacji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.