Uzasadnienie
Minister Finansów decyzją z 22 kwietnia 1999 r. uchylił decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z 22 lutego 1999 r. w sprawie odwołania Arkadiusza P. ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej, w części dotyczącej terminu rozwiązania stosunku pracy, ustalając ten termin na 30 czerwca 1999 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał tę decyzje w mocy. W uzasadnieniu Podał, że Arkadiusz P. był mianowanym inspektorem kontroli skarbowej w likwidowanym Urzędzie Kontroli Skarbowej w (...).
Urząd ten został postawiony w stan likwidacji, w związku z tym zaistniała przesłanka określona w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych do wypowiedzenia mu stosunku pracy. Nie było bowiem możliwości zatrudnienia go na innym stanowisku w tym samym Urzędzie. Zdaniem Ministra Finansów trafnie zastosowano w tej sprawie przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ponieważ art. 43 ustawy o kontroli skarbowej stanowi, że w sprawach ze stosunku pracy, nie uregulowanych w tej ustawie do inspektorów stosuje się przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych. W związku z likwidacją urzędu w (...) zaproponowano Arkadiuszowi P. przeniesienie do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., jednakże z przyczyn leżących po stronie skarżącego do tego przeniesienia nie doszło. Zmiana terminu rozwiązania stosunku pracy stała się konieczna wobec doręczenia skarżącemu decyzji o wypowiedzeniu po terminie, od którego rozpoczynał się bieg okresu wypowiedzenia.
Arkadiusz P zaskarżył ostateczną decyzję Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie obu decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku pracy. Zarzucił, że został odwołany ze stanowiska mimo, iż wyraził zgodę na przeniesienie go do innego urzędu. Ponadto jego zdaniem likwidacja urzędu nie może stanowić przesłanki rozwiązania stosunku pracy z inspektorem kontroli skarbowej, ponieważ kwestię odwołania inspektora kontroli skarbowej reguluje w sposób wyczerpujący art. 42 ustawy o kontroli skarbowej. Nie obejmuje on likwidacji urzędu jako przyczyny odwołania.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji obu instancji podkreślił, że ze względu na treść art. 43 ustawy o kontroli skarbowej odwołanie skarżącego z powodu likwidacji urzędu było prawnie uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. nr 100 poz. 442 ze zm./ inspektorów kontroli skarbowej, pełniących funkcje organów kontroli skarbowej powołuje i odwołuje Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.
Z przepisów wspomnianej ustawy wynika, że inspektorzy kontroli skarbowej mają status pracowników. Powołanie na stanowisko inspektora jest więc źródłem stosunku pracy w rozumieniu art. 68 par. 1 kodeksu pracy. Do stosunków pracy inspektorów kontroli skarbowej zatrudnionych na podstawie powołania mają zastosowanie w sprawach nie uregulowanych w ustawie o kontroli skarbowej przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych /art. 43 ustawy o kontroli skarbowej/. Kierując się tym generalnym odesłaniem do ustawy urzędniczej należy uwzględniać zróżnicowanie podstaw prawnych zatrudnienia pracowników urzędów państwowych. Ustawa o pracownikach urzędów państwowych nie traktuje jednakowo wszystkich pracowników urzędów. Niektóre jej przepisy odnoszą się wyłącznie do pracowników mianowanych, nie mają natomiast zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę albo powołania. Nie ma zatem podstaw prawnych do stosowania do powoływanych inspektorów kontroli skarbowej, w oparciu o przepis art. 43 ustawy o kontroli skarbowej, przepisów ustawy, urzędniczej, dotyczących mianowanych urzędników państwowych. Przepisem prawnym pozwalającym sądowi administracyjnemu na kontrolowanie legalności czynności prawnych z zakresu prawa pracy, w szczególności wypowiedzenia stosunku pracy jest art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Dotyczy on jednak stosunków pracy mianowanych urzędników państwowych. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają czynności rozwiązania stosunku pracy innych urzędników państwowych objętych ustawą urzędniczą. Przepis art. 43 ustawy o kontroli skarbowej uzasadnia posiłkowe stosowanie do inspektorów kontroli skarbowej tylko tych przepisów ustawy urzędniczej, które dotyczą ogółu pracowników urzędów państwowych.
W żadnym razie delegacja zawarta w tym przepisie nie pozwala na odnoszenie do inspektorów kontroli regulacji prawnych zastrzeżonych do jednej tylko kategorii pracowników urzędów - urzędników mianowanych. Odwołanie ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej jest czynnością prawną z zakresu prawa pracy. Nie jest to więc decyzja administracyjna, podlegająca kontroli sądu administracyjnego na ogólnych zasadach, określonych w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Nie ulega wątpliwości, że skarżący był zatrudniony na podstawie powołania. W dniu 7 lutego 1992 r. został powołany na stanowisko inspektora kontroli skarbowej, na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej. W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o NSA sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów. W sprawach o roszczenia ze stosunku pracy właściwe są, co do zasady sądy pracy /art. 262 par. 1 kodeksu pracy/. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.