Uzasadnienie
Jan J. wystąpił o wydanie mu koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego /żwiru/ na jego gruntach /działka Nr 353/, położonych we wsi G. Zarząd Gminy K. wniosek wymienionego zaopiniował negatywnie, głównie z tego powodu, że nieutwardzona droga dojazdowa do żwirowni jest niszczona przez transport samochodowy.
Wojewoda S. działając na podstawie art. 12b ust. 3 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze /Dz.U. 1978 nr 4 poz. 12 ze zm./ decyzją z 10 listopada 1992 r. wniosek wymienionego załatwił pozytywnie. W decyzji tej zaznaczono, że koncesji udzielono po uzgodnieniu z Zarządem Gminy K. oraz, że koncesja jest ważna do 30 listopada 1997 r. /5 lat/, eksploatacja złoża może być rozpoczęta po zatwierdzeniu projektu zagospodarowania złoża, podstawową zaś opłatę eksploatacyjną określono w wysokości 3 procent ceny wydobytej kopaliny.
Decyzję tę Wójt Gminy K. zaskarżył odwołaniem podnosząc, że Zarząd Gminy wniosek o wydanie koncesji zaopiniował negatywnie oraz, że eksploatacja żwirowiska jest prowadzona w sposób niewłaściwy tzn. przekroczono głębokość pozyskiwania żwiru, niszczona jest droga dojazdowa, dewastacji ulegają także inne drogi stanowiące dojazd do pól miejscowych rolników.
Sprawę rozpoznał Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w trybie nadzoru, stwierdzając decyzją z 9 kwietnia nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. W motywach tej decyzji zaznaczono, że koncesję wydano z rażącym naruszeniem prawa, gdyż jej wydanie organ samorządu zaopiniował negatywnie, a więc nie nastąpiło uzgodnienie wydania koncesji stosownie do art. 12b ust. 3 prawa górniczego.
Jan J. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi wyraził pogląd, że z przepisów art. 12b ust. 3 prawa górniczego stwierdzających, iż koncesję na wydobywanie kopalin wydaje wojewoda po uzgodnieniu z organami samorządu terytorialnego, nie wynika jeszcze, by owo uzgodnienie miało charakter wiążący wojewodę. Gdyby tak należało rozumieć warunek "po uzgodnieniu" to ustawodawca użyłby określenia "po wyrażeniu zgody". Zdaniem skarżącego termin "po uzgodnieniu" ma charakter opinii, która nie wiąże organu orzekającego. Ponadto w skardze nadmieniono, że organ samorządu swe stanowisko w sprawie powinien był wyrazić w formie postanowienia, co pozwoliłby skarżącemu na obronę praw zgodnie z art. 106 par. 5 Kpa.
W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W rozpoznanej sprawie nie można było podzielić stanowiska skarżącego, że wydanie koncesji na wydobywanie kopalin po uzgodnieniu z organem samorządu terytorialnego /gminy/ oznacza tyle, co zasięgnięcie opinii nie mającej charakteru wiążącego. "Uzgodnienie" /porozumienie, zgoda/ nie ma jednolitego znaczenia w prawie i musi być wykładane w powiązaniu z treścią oraz istotą i celami konkretnego przepisu, w którym zostało użyte.
W danym przypadku wyraz "uzgodnienie" w art. 12b ust. 3 prawa górniczego oznacza konieczność uzyskania zgody organu samorządowego na wydanie koncesji. Brak uzgodnienia oznacza, że nie jest możliwe wydanie koncesji.
Taka regulacja zapewnia samorządowi istotny wpływ na decyzje dotyczące wykorzystywania nieruchomości położonych na jego terenie i nie można jej ocenić jako mającej charakter przypadkowy, bowiem tam gdzie ustawodawca uznał za stosowne, przy wydaniu koncesji, przewidział również zasięgnięcie opinii /por. ust. 2 art. 12b/.
Należy także podnieść, że istotę sprawy ocenia się na podstawie treści, a nie według formy wydanego aktu administracyjnego. Z treści uchwały Zarządu Gminy K. - mimo zawartego w niej stwierdzenia mającego ewentualnie na celu wydanie opinii - wynika, że chodziło o wyrażenie zgody. Za takim rozumieniem treści uchwały przemawiają także powołane w niej przepisy art. 12b ust. 3 prawa górniczego.
Pozbawione jest więc podstaw stwierdzenie Wojewody, że koncesję wydano po uzgodnieniu z organem samorządu terytorialnego, skoro w uchwale zajęto stanowisko negatywne. Zgodzić się natomiast należy z zarzutem skargi, że postępowanie w przedmiocie uzgodnienia wydania koncesji przeprowadzono z naruszeniem przepisów art. 106 Kpa. Przewidują one /par. 5/, że organ powinien zająć stanowisko w drodze postanowienia. W rozpoznawanej sprawie takie postanowienie nie zostało wydane, przez co skarżącego pozbawiono obrony jego praw co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przedstawionego stanu wynika, że koncesja została wydana wbrew stanowisku organu samorządowego, a zatem i z naruszeniem art. 12b ust. 3 prawa górniczego; naruszone zostały także przepisy art. 106 Kpa. Uzasadniało to unieważnienie koncesji na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem, skarga zaś jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ koncesyjny.