Uzasadnienie
W dniu 1 grudnia 1983 r. Wojciech D. został mianowany kierownikiem Wydziału Administracyjno-Gospodarczego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w S. W dniu 22 maja 1989 r. złożył on podanie do dyrektora Oddziału ZUS w S. o rozwiązanie stosunku pracy w trybie ustawowym, uzasadniając swoje wypowiedzeniem czynionymi przygotowaniami do przeniesienia Oddziału ZUS z S do G.W.
W dniu 1 lipca 1989 r. uległa zmianie tabela miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego. W związku z tym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych została dokonana regulacja płac, która objęła również Wojciecha D. Po otrzymaniu pisma określającego nowe warunki płacowe, w dniu 7 lipca 1989 r. złożył on pismo informujące o wycofaniu wypowiedzenia stosunku pracy. W odpowiedzi z dnia 15 lipca 1989 r. dyrektor Oddziału poinformował zainteresowanego, że ze względu na złożone w maju wypowiedzenie poczynione zostały starania o zatrudnienie na tym stanowisku innego kandydata, który z dniem 1 września 1989 r. miał podjąć pracę na zasadzie porozumienia między zakładami pracy. W piśmie tym zawarte zostało również stwierdzenie możliwości zatrudnienia zainteresowanego na innym niż dotychczasowe stanowisku.
Od pisma tego, będącego w istocie decyzją administracyjną, Wojciech D. odwołał się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W dniu 8 września 1989 r. Wojciech D. został poinformowany przez Dyrektora Biura Spraw Pracowniczych ZUS, że Prezes tego Zakładu "(...) oddalił skargę z uwagi na brak podstaw prawnych do uznania zasadności roszczeń". W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że cofnięcie wypowiedzenia złożonego przez pracownika byłoby skuteczne pod warunkiem zgody pracodawcy. Zgoda taka jednak nie została wyrażona, a jedynie wykazując zrozumienie i dobrą wolę zaproponowano zatrudnienie skarżącego w Oddziale ZUS, lecz na innym niż dotychczas stanowisku.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Wojciech D., zarzucając jej naruszenie ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, i na podstawie art. 38 ust. 2 tej ustawy wniósł o przywrócenie do pracy. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że wypowiedzenie wycofał na prośbę kierownictwa Oddziału; zaproponowało mu ono nowe warunki płacowe, na które się zgodził, podpisując "nową umowę", i jednocześnie wycofał wypowiedzenie. Zdaniem skarżącego, z chwilą podpisania "nowej pracy" wypowiedzenie straciło skutek prawny i dlatego zrezygnował z pracy, do której zamierzał przejść. Podkreślił też, iż obowiązki pracownicze wykonywał wzorowo, co znalazło wyraz w przyznanych mu odznaczeniach państwowych.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodał jedynie, powołując się na treść nadesłanego dodatkowo wyjaśnienia dyrektora Oddziału ZUS w S., że na skarżącym nie prowadzono żadnych rozmów co do wypowiedzenia stosunku pracy ani jego wycofania. Podkreślił, iż regulacja płac od dnia 1 lipca 1989 r. dotyczyła wszystkich pracowników ZUS i wobec braku zastrzeżeń co do efektów pracy skarżącego został on również objęty tą regulacją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Jako pracownik mianowany, skarżący podlegał regulacjom zawartym w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, a w szczególności przepisom zawartym w rozdziale drugim tej ustawy, dotyczącym między innymi rozwiązania stosunku pracy.
Zgodnie z art. 15 powyższej ustawy stosunek pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym ulega rozwiązaniu w drodze porozumienia stron lub z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia dokonanego przez tego urzędnika.
W sprawie jest niesporne, że skarżący w dniu 22 maja 1989 r. wypowiedział z zachowaniem powyższego terminu stosunek pracy, na co pracodawca w dniu 23 maja 1989 r. wyraził zgodę.
Wprawdzie wypowiedzenie stosunku pracy jest jednostronną czynnością prawną, ale z chwilą złożenia wywiera skutek prawny dla obu stron. Cofnięcie wypowiedzenia jest zatem skuteczne tylko pod warunkiem zgody drugiego podmiotu stosunku pracy, co słusznie podkreślił organ administracji w odpowiedzi na skargę. Tej oceny prawnej skarżący nie kwestionuje, stwierdził natomiast, że została podpisana z nim umowa o pracę, niwelująca niejako skutki prawne, wynikające ze złożonego przez niego wcześniej wypowiedzenia stosunku pracy.
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Z żadnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy, w tym także w aktach osobowych, nie wynika, aby po wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy pracodawca prowadził z Wojciechem D. jakiekolwiek rokowania dotyczące cofnięcia przez niego wypowiedzenia. Wręcz przeciwnie - z pisma dyrektora Oddziału ZUS w S. z dnia 5 października 1989 r. wynika, że rozmów na te tematy - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - nie prowadzono.
Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że pismo dyrektora Oddziału ZUS w S. z dnia 30 czerwca 1989 r., otrzymane przez skarżącego w dniu 6 lipca 1989 r., a przyznające mu wyższe wynagrodzenie za pracę od dnia 1 lipca 1989 r., zniwelowało skutki prawne wypowiedzenia. Skutki te bowiem istniały nadal, a powyższe pismo dotyczyło jedynie jednego z elementów stosunku pracy, z zaznaczeniem w treści, że "pozostałe warunki zatrudnienia nie ulegają zmianie". Określenie nowych, korzystniejszych warunków płacy w okresie wypowiedzenia stosunku pracy przez skarżącego nie stanowiło powstania nowego stosunku pracy, niwelującego skutki prawne złożonego wypowiedzenia. Powyższej oceny nie zmienia fakt uprzedniego pozytywnego wywiązywania się skarżącego z obowiązków pracowniczych.
Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi na zasadzie art. 38 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy. Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.