Uzasadnienie
Minister Rynku Wewnętrznego decyzją z dnia 19 lipca 1988 r. nr JWK-IV/AO/123/88, wydaną na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Handlu Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia 25 stycznia 1984 r. nr 41/II/A-37/84, 41/II/B-38/84, 41/II/C-34/88, zezwalających na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 procent, od 4,5 do 18 procent oraz powyżej 18 procent alkoholu w restauracji w G. należącej do Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska". Decyzje te bowiem zostały wydane bez obligatoryjnego zasięgnięcia opinii właściwych komisji wojewódzkiej rady narodowej oraz organizacji społecznych, co stanowi rażące naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm../ oraz par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm../.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" w G. wniosła o jej uchylenie, podając, że według posiadanych informacji wydanie zezwolenia nastąpiło po zasięgnięciu opinii właściwej komisji Wojewódzkiej Rady Narodowej, która zaakceptowała wykaz punktów sprzedaży alkoholu na terenie województwa s-kiego, a w tym wykazie była umieszczona również restauracja w G. Ponadto skarżąca spółdzielnia podniosła, że mimo działań podjętych przez Koło Gospodyń Wiejskich w G. w sprawie cofnięcia zezwoleń wszystkie inne miejscowe organizacje społeczno-polityczne, a także organy ochrony porządku publicznego, wypowiedziały się za utrzymaniem w powyższej restauracji sprzedaży alkoholu. Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że w postępowaniu administracyjnym, wszczętym przez Ministra Rynku Wewnętrznego przed wydaniem decyzji, nie przeprowadzono postępowania dowodowego i nie zażądano jakichkolwiek wyjaśnień od zainteresowanej spółdzielni.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wskazując, że z materiałów sprawy wynika, iż wprawdzie był sporządzony projekt opinii Komisji Wojewódzkiej Rady Narodowej w S., jednak nie ma dowodu, że opinia taka została przez Komisję uchwalona. Gdyby nawet przyjąć, że projekt opinii jest dowodem jej wydania, to w sprawie jest bezsporne, iż nie zasięgano opinii organizacji społecznych, wskazanych w art. 18 ust.1 powołanej wyżej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie niniejszej decyzji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych z dnia 25 stycznia 1984 r. na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, a zatem istota sprawy polega na tym, czy przed datą wydania tych decyzji zezwalających na sprzedaż alkoholu w restauracji w G. zasięgnięto opinii odpowiednich komisji Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. oraz opinii organizacji społecznych, a w szczególności Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego i Kół Gospodyń Wiejskich, stosownie do wymagań zawartych w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm../ oraz w par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm../.
Bezprzedmiotowe zatem jest w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 stycznia 1984 r. powoływanie się na opinie komisji rady narodowej, organizacji społecznych, politycznych i organów Milicji Obywatelskiej wydane po tej dacie. Skarga zaś powołuje się na opinie wydane już po 25 stycznia 1984 r.
W aktach sprawy natomiast nie ma żadnych danych co do tego, czy przed wydaniem decyzji z dnia 25 stycznia 1984 r. zasięgano opinii komisji i organizacji, o których mowa w powołanych wyżej przepisach komisji i organizacji, o których mowa w powołanych wyżej przepisach prawa. Z akt tych wynika, że przed wydaniem powyższych decyzji wypowiedziały się w dniach 12 i 13 stycznia 1984 r. tylko Komisja do Spraw Przeciwdziałania Alkoholizmowi przy Naczelniku Gminy w G. i Wojewódzka Komisja do Spraw Przeciwdziałania Alkoholizmowi. Komisje te jednak nie są komisjami rad narodowych, gdyż według art. 4 powołanej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Narodowej i Ochrony Środowiska z dnia 7 maja 1983 r. w sprawie trybu powoływania, składu i szczegółowego zakresu działania komisji do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi /Dz.U. nr 25 poz. 107/ są to komisje powoływane przez terenowe organy administracji państwowej i działające przy tych organach.
W art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy i w par. 2 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 6 maja 1983 r. chodzi o komisje będące organami rad narodowych w myśl art. 5 ust. 2 i art. 112-121 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego /Dz.U. 1988 nr 26 poz. 183/. Przy tym chodzi tu o opinie odpowiednich komisji rad narodowych, to jest o opinie komisji, których dziedziny działalności obejmują problematykę wiążącą się z realizacją celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a więc w szczególności komisji do spraw handlu i gastronomii, prawa i porządku publicznego, zdrowia i opieki społecznej. Z powyższego wynika, że w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych poprzestanie na opinii terenowej i wojewódzkiej komisji do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi nie jest spełnieniem warunku zasięgnięcia opinii odpowiednich komisji wojewódzkiej rady narodowej, zawartego w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm../.
Warunek ten jest spełniony dopiero wówczas, gdy zasięgnięto opinii takich komisji właściwej wojewódzkiej rady narodowej, do których zakresu działania należą sprawy związane z realizacją celów tej ustawy, w szczególności komisji do spraw handlu i gastronomii oraz prawa i porządku publicznego.
Skoro w niniejszej sprawie wydanie zezwoleń z dnia 25 stycznia 1984 r. nastąpiło bez zasięgnięcia opinii powyższych komisji Wojewódzkiej Rady Narodowej w S., a także opinii co najmniej takich organizacji społecznych, jak Społeczny Komitet Przeciwalkoholowy i Koło Gospodyń Wiejskich, to prawidłowe jest stanowisko zawarte w obecnie zaskarżonej decyzji Ministra Rynku Wewnętrznego z dnia 19 lipca 1988 r., że decyzje z dnia 25 stycznia 1984 r. o wydaniu zezwoleń zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 26 października 1982 r. oraz par. 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 6 maja 1983 r., co prowadzi do stwierdzenia nieważności tych decyzji na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W tym stanie rzeczy oraz ze względu na to, że z akt sprawy wynika, iż postanowienie Ministra Rynku Wewnętrznego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwoleń wydanych w dniu 25 stycznia 1984 r. zostało w dniu 13 lipca 1988 r. doręczone Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w G. zarzut skarżącej spółdzielni, że w sprawie tej nie zażądano od niej jakichkolwiek wyjaśnień, nie mógł mieć żadnego wpływu na wynik postępowania.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę niniejszą oddalił.