Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2002r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2001r. obciążającą P. S.A. opłatą drogową za przejazd w dniu [...] marca 2001r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu [...] marca 2001r. przeprowadzono w [...] przy ul. [...] kontrolę nacisku osi i masy całkowitej zespołu - ciągnik [...] i naczepa [...] - stanowiącego własność P. S.A. w M. W wyniku tej kontroli ustalono, że nastąpiło przekroczenie nacisku drugiej i trzeciej osi na drogę.
Kolegium jako organ odwoławczy obowiązane było uwzględniać stan prawny w dacie orzekania. Odnoszenie się jednak obecnie do przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat drogowych w zakresie dotyczącym ustalania opłat karnych jest bezcelowe, gdyż od 1 stycznia 2002 r. rozporządzenie to utraciło w tym zakresie moc wiążącą ze względu na nowelizację ustawy o drogach publicznych dokonaną w ustawie z dnia września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371, art. 99 pkt 1) i wprowadzenie w ustawie o drogach publicznych odrębnego załącznika ustalającego opłaty karne na podstawie jej art. 13 ust. 2a.
Skarżący w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagał się uchylienia powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych w tym art. 17 § 1, 80 i 107 k.p.a., albowiem organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny stanu faktycznego i nie wykazał, iż wagi posiadały aktualne świadectwo legalizacji oraz brak wykazania, iż teren, na którym przeprowadzona była kontrola posiadał tzw. legalizację terenu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie powołując się na te same argumenty faktyczne i prawne jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż wskazano w skardze.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m.in. § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2000 r. o opłatach drogowych (Dz.U. Nr 51, poz. 607) z art. 2 i art. 92 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powoływał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 r. P 7/98, w którym stwierdził, że § 4 ust. 4 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszył zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, że ustalenia opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego, wcześniejszego wyroku TK w sprawie P 7/98, dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia RM z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych.
Stosownie zaś do art. 145 a § 1 k.p.a. w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązuje ten Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej rozważanie zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne.
Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż błędny jest pogląd organu, iż w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy o karach przewidzianych przepisem art. 13 ust. 2a znowelizowanej ustawy o drogach publicznych, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Skoro podstawą orzekania w tej sprawie jest zdarzenie polegające na wykonaniu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu [...] marca 2001 r., to do oceny tego zdarzenia i jego konsekwencji prawnych nie mogą mieć zastosowania przepisy, które weszły w życie później, gdyż naruszałoby to zasadę zakazu działania prawa wstecz. W takim przypadku zdarzenie musi być oceniane z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dniu, w którym zdarzenie to nastąpiło.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdza naruszenia prawa dające podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.