Uzasadnienie
Decyzją byłego Wojewody W. z dnia 26 sierpnia 1993 r. udzielono Przedsiębiorstwu Eksploatacji Złóż Mineralnych spółka z o.o. w Ś. koncesję na wydobywanie kwarcu żyłowego ze złoża położonego w miejscowości K. na warunkach określonych w umowie z 26 sierpnia 1993 r. zawartej między Wojewodą W. a tym przedsiębiorstwem. Decyzja koncesyjna została wydana na podstawie art. 12b dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze /Dz.U 1978 nr 4 poz. 12 ze zm./. W świetle art. 12b ust. 3 cytowanego dekretu koncesje na wydobywanie kopalin nie podlegających Prawu górniczemu oraz wydobywanie kopalin ze zwałów po robotach górniczych wydaje właściwy wojewoda po uzgodnieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego. Decyzję koncesyjną byłego Wojewody W. poprzedzała opinia Zarządu Gminy M. wyrażona w piśmie z 20 sierpnia 1993 r. (...) Opinia była pozytywna. Niemniej odwołano się m.in. do pisma Urzędu Gminy M. z 9 czerwca 1993 r., w świetle którego eksploatacja kwarcu wymaga korekty planu zagospodarowania przestrzennego gminy, o co Zarząd Gminy zamierza wystąpić do Rady Gminy M. Pismem z 18 lipca 2000 r. spółka z o.o. "G." wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej z 26 sierpnia 1993 r. Zarzuciła utworzenie zakładu wydobywającego kopalinę kwarcu z naruszeniem planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. W planie tym, jak wywodzi, nie była przewidywana eksploatacja złoża kwarcu, wywierająca negatywny wpływ na stan obiektu pałacowego, który nabyła w 1992 r. od Gminy M. Decyzją Ministra Środowiska z dnia 15 marca 2001 r. utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję z dnia 15 listopada 2000 r., w której odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności omawianej decyzji koncesyjnej.
W świetle decyzji omawiana koncesja została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa, w tym w uzgodnieniu z właściwym organem planowania przestrzennego /pismo Wójta Gminy M. z 20 sierpnia 1993 r./ W ocenie Ministra Środowiska spółka "G." nie wykazała posiadania przymiotu strony dla złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności spornej decyzji koncesyjnej. Ponadto nieruchomość będąca własnością skarżącej spółki znajduje się poza nieruchomościami objętymi wspomnianą koncesją, ani też z nimi nie sąsiaduje. Stwierdzono również brak dowodów wskazujących na to, aby wykonywane przez Przedsiębiorstwo Eksploatacji roboty strzałowe powodowały niekorzystny wpływ na nieruchomość skarżącej. Powołano się w tym względzie na wyniki ekspertyzy sporządzonej w październiku 1999 r. przez Instytut Górnictwa Odkrywkowego w W., w świetle której obiekt pałacowo-hotelowy w K. znajduje się poza strefami oddziaływania wspomnianych robót.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według skarżącej w zaskarżonej decyzji naruszono art. 157 par. 3 Kpa i art. 28 Kpa. Posiadanie przymiotu strony wywodzi ona z opinii Wójta Gminy M. skierowanej do organu koncesyjnego, gdzie brano pod uwagę zastrzeżenia związane z odbudową obiektu pałacowego. Podtrzymuje zarzut udzielenia koncesji z naruszeniem postanowień planu przestrzennego zagospodarowania gminy, a w szczególności art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U nr 11 poz. 79/. Stosownie do tego przepisu przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach faktycznych sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
(...) Stosownie do przepisu art. 61 par. 1 Kpa postępowanie administracyjne może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte nie z urzędu, lecz przez spółkę "G.". Skuteczność tego postępowania. z punktu widzenia możliwości realizacji celów jakie tym sposobem zamierza osiągnąć spółka "G.", uzależniona jest od przesądzenia spornej kwestii w zakresie posiadania przez nią przymiotu strony w tym postępowaniu, w rozumieniu art. 28 Kpa. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie tyle o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ile o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki /por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 1998 r., II SA 1551/98 - nie publ./.
Powyższe przesłanki rzutujące na kwestię posiadania przymiotu nie zostały spełnione w odniesieniu do skarżącej. W szczególności, co wymaga podkreślenia, nie była ona stroną postępowania koncesyjnego zakończonego decyzją byłego Wojewody W. z dnia 26 sierpnia 1993 r., o której stwierdzenie nieważności skarżąca wystąpiła. Ponadto nie wskazała normy prawnej, z której wynikałyby dla niej bezpośrednio określone prawa lub obowiązki, uzasadniające tym samym złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji. Również nie uzasadnia posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności podniesiona przez nią okoliczność, iż Gmina M. na etapie opiniowania wniosku koncesyjnego Przedsiębiorstwa Eksploatacji Złóż Mineralnych brała również pod uwagę interes skarżącej, której sprzedała obiekt pałacowy. Chodzi tutaj bowiem, co najwyżej, o ochronę interesu faktycznego skarżącej, nie zaś jej interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 Kpa. Skarżąca nie podważyła ponadto ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, negujących istnienie niekorzystnego wpływu koncesjonowanej działalności na nieruchomość skarżącej.
W tym stanie, skoro skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, zatem nie służy jej także przymiot strony w postępowaniu sądowoadminstracyjnym, dający jej prawo wniesienia skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej.
Dlatego też sąd oddalił skargę.