Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 8 lutego 1988 r., sygn. akt II SA 1262/87

Tezy

1. Z zestawienia art. 5 z art. 4 ust. 7 a także ust. 3 z ust. 4 i 5 art. 5 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40 ze zm./ wynika, że uprawnienia do zatrudnienia w warsztacie rzemieślniczym wymienione w art. 4 ust. 5 oraz w art. 5 ust. 3 wynikają wprost z ustawy. Dopiero kiedy rzemieślnik chce zatrudnić więcej osób musi uzyskać zgodę organu administracji, wyrażoną w formie decyzji administracyjnej.

2. Organy wydające potwierdzenie zgłoszenia wykonywania rzemiosła albo zezwolenie na wykonywanie rzemiosła nie mają podstawy prawnej do ograniczenia zatrudnienia w zakładach rzemieślniczych poniżej limitów ustawowych, wymienionych w art. 4 ust. 5 i art. 5 ust. 3 cyt. ustawy. W decyzjach dotyczących uprawnień do wykonywania rzemiosła organy administracji mogą zamieszczać rozstrzygnięcia co do wielkości zatrudnienia tylko w tych przypadkach w których, na podstawie upoważnień zawartych w art. 4 ust. 7 i art. 5 ust. 4 cyt. ustawy, wyrażają zgodę na zatrudnienie w rozmiarach przekraczających limity ustawowe. W innych przypadkach, uzasadnienia decyzji winny zawierać informacje o - wynikających z ustawy - limitach zatrudnienia.

3. Zawarta w standardowym wniosku o uprawnienia cyfra dotycząca zatrudnienia ma jedynie, zbędny z punktu widzenia prawa, charakter informacyjny i nie mieści się w pojęciu "granic wniosku", skoro ustawa nie uprawnia do rozstrzygania w kwestii wielkości zatrudnienia, mieszczącego się w ramach limitu ustawowego.

4. Przedmiotem uprawnienia rzemieślniczego jest tylko to co przewiduje ustawa a mianowicie: rodzaj rzemiosła i miejsce wykonywania rzemiosła. Rozstrzygnięcie innych kwestii jest dopuszczalne gdy pozwala na to przepis ustawy.