Uzasadnienie
Decyzją nr PU.III-7652/19/84 z dnia 12 czerwca 1984 r. Wojewoda Skierniewicki utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Miasta Ł., zezwalającą Wiesławowi O. na prowadzenie tartaku w Ł. przy ul. O. S. nr 3 w okresie od dnia 1 września 1986 r. Wydanie zezwolenia na czas określony uzasadniono tym, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania miasta Ł., zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. nr 98/84 z dnia 7 października 1983 r., tereny, na których zlokalizowany jest tartak, przeznaczone są na cele ogólnomiejskie /nowy układ komunikacyjny i budowę dworca PKS/. Ponadto Komenda Rejonowa Straży Pożarnej w Ł. z dnia 13 kwietnia 1984 r. też tylko na warunkach czasowych /do dnia 1 września 1986 r./ zaopiniowała wniosek skarżącego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wiesław O. nie godził się z takim rozstrzygnięciem sprawy i wnosił o wydanie mu zezwolenia na czas nieoznaczony, przy czym wyjaśniał, że tartak prowadzony jest w tym samym miejscu już od 1933 r. Ostatnio tartak ten prowadził razem ze swoją matką jako spółkę i na prowadzenie tej działalności wydane było zezwolenie bezterminowe. Wobec przejścia matki na emeryturę i wystąpienie ze spółki, organ administracji orzekł o wygaśnięciu zezwolenia również w odniesieniu do niego. Wydanie nowego zezwolenia na czas oznaczony uniemożliwia mu podjęcie inwestycji i przeciwdziała stabilizacji w rzemiośle. Jego zdaniem, przepisy ustawy o wykonywaniu i organizacji rzemiosła nie dopuszczają wydawania zezwoleń na czas oznaczony.
Skarżący dodatkowo zarzucał organowi II instancji, że rozszerzył przyczyny odmowy wydania decyzji bezterminowej, powołał się bowiem na ustalenie planu zagospodarowania przestrzennego, choć organ I instancji okoliczności tej nie podnosił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności, związane z decyzją o wygaśnięciu bezterminowego zezwolenia na prowadzenie tartaku, nie mogą być rozpoznawane w sprawie niniejszej. Nic nie stało na przeszkodzie, aby Wiesław O. zaskarżył tamtą decyzję do sądu administracyjnego, jeżeli uważał,. że wydana została z naruszeniem prawa. W sprawie niniejszej zatem sąd może wypowiadać się tylko co do legalności zaskarżonej decyzji z dnia 12 czerwca 1984 r.
Stosownie do rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego, organ odwoławczy ma uprawnienia reformatoryjne, władny jest prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, a w związku z tym ma prawo uzasadnić zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie także innymi okolicznościami niż te, które powołał organ I instancji.
Wbrew poglądowi reprezentowanemu przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40 ze zm./ dopuszczalne jest wydanie zezwolenia na wykonywanie rzemiosła również na czas oznaczony. możliwość takiego rozstrzygnięcia wynika z rozumowania a maiori ad minus przy wykładni logicznej treści przepisu. Jeśli bowiem organ może w ogóle odmówić udzielenia zezwolenia, to tym bardziej może odmówić wydania zezwolenia tylko w pewnym zakresie lub w pewnej części. Może także odmówić wydania zezwolenia na prowadzenie działalności rzemieślniczej po określonym dniu. Innymi słowy, może wydać zezwolenie na czas ograniczony.
Wydanie zezwolenia czasowego jednak musi wynikać z przyczyn przewidzianych w przepisach prawa.
Stosownie do treści art. 3 ust. 4 tej ustawy, osoba występująca o wydanie uprawnienia jest między innymi obowiązana wskazać tytuł prawny do zajmowania potrzebnych w tym celu pomieszczeń lub terenu. jest niesporne, że teren, na którym zlokalizowano tartak, w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony na budowę dworca autobusowego i nowy układ komunikacyjny. Wynika z tego, że prawo Wiesław O. do dysponowania tym terenem zostało ograniczone w czasie. Z tego powodu zaskarżona decyzja o wydaniu zezwolenia na czas oznaczony nie pozostaje w sprzeczności z prawem.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.