Uzasadnienie
Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia 19 kwietnia 2000 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia 1 lutego 2000 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. 1995 nr 13 poz. 59 ze zm./ - rozwiązano z Jadwigą I. stosunek pracy z dniem 31 maja 2000 r. z zachowaniem uprzedniego trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W uzasadnieniu decyzji powołano się na osiągnięcie przez zainteresowaną wieku i stażu pracy wymaganych do uzyskania emerytury. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. Jadwiga I. domagała się uchylenia powyższej decyzji zarzucając m.in., iż przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli nie stanowił dla pracodawcy obligatoryjnej podstawy do wypowiedzenia jej stosunku pracy.
Ponadto zaskarżona decyzja narusza konstytucyjną zasadę równouprawnienia wobec prawa /art. 32 ust. 1 Konstytucji RP/, zasadę równych praw dla mężczyzny i kobiety /art. 33 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP/ oraz konstytucyjny zakaz dyskryminacji /art. 32 ust. 2 Konstytucji RP/. Takie też stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w 1997 r. w sprawie pracowników służby cywilnej oraz w dniu 28 marca 2000 r. w sprawie nauczycieli. Prezes Najwyższej Izby Kontroli w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozwiązania ze skarżącą stosunku pracy za uprzednim wypowiedzeniem stanowił przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli /Dz.U. 1995 nr 13 poz. 59 ze zm./.
Zgodnie z tym przepisem stosunek pracy z pracownikiem mianowanym można rozwiązać za wypowiedzeniem w razie osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników. W sprawie zaś jest bezsporne, że skarżąca spełnia przesłanki, o jakich mowa w tym przepisie.
Spełnienie tych przesłanek nie oznacza jednak, że rozwiązanie z pracownikiem mianowanym stosunku pracy musi nastąpić, skoro ustawodawca użył w tym przepisie zwrotu "można rozwiązać". Kwestia rozwiązania stosunku pracy została zatem pozostawiona tzw. uznaniu administracyjnemu. W takiej zaś sytuacji załatwienie sprawy powinno nastąpić przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli /art. 7 Kpa/.
W przedmiotowej sprawie słuszny interes skarżącej jest oczywisty, gdyż z uwagi na swoje doświadczenie zawodowe, posiadane kwalifikacje i stan zdrowia chce ona kontynuować dotychczasowy stosunek pracy, mimo uzyskanego wieku emerytalnego i nabytych uprawnień emerytalnych.
Ten interes indywidualny skarżącej nie pozostaje zaś w sprzeczności z interesem społecznym, skoro organ administracji ma możliwości i nadal kontynuuje ze skarżącą stosunek pracy na takim samym jak poprzednio stanowisku pracy /doradcy ekonomicznego/, choć w oparciu o inną podstawę, a mianowicie na podstawie umowy o prace na czas określony do dnia 31 grudnia 2000 r. Rozwiązanie zaś z pracownikiem stosunku pracy opartego na podstawie mianowania i zawarcie z nim umowy o pracę na czas określony, na identycznym jak poprzednio stanowisku pracy nie może zasługiwać na aprobatę, gdyż takie postępowanie pozbawia pracownika szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy wynikającej z mianowania.
Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.